(36) 

 CAPUT SECUNDUM. 



DE PROBATIONE D I R E C T A. 



TITULUS I. 



DE TESTIBUS. 



§ 17. 

 Praemonitum. 



Antequam ad singulos probationum fontes accedam, et quaenam sin- 

 gulis adjicienda sit fides, exponam, necesse est, genuinum investigationis 

 nostrae ambitum certis limitibus deiinire, ne forte a proposito meo lon- 

 gius aberrem. Illum autem ambitum ipsa quaestionis verba satis determi- 

 nant. Quseritur enim, ut agatur de probationibus in delictis , non itaque 

 de forma probationum accessoria , sed de iis tantum quse ad intimam 

 earum naturam pertinent. Quaecumque igitur de producendis atque in- 

 terrogandis tcstibus , de pcenis contra falsa testimonia decernendis , et 

 plura id genus ab auctoribus quaeri et a legislatoribus caveri solent, utpote 

 consilium nostrum excedentia, universe silentio praeterinittam. Ista enim 

 probationum, ut ila dicam, numimenta, quanquam ad innocentiae secu- 

 ritatem et sceleris perniciern plurimum conferunt, tamen non solum ad 

 coguoscendam probationum naturam niliil faciunt, sed ne intelligi qui- 

 dem possunt , nisi ipsa probationum natura jam cognita fuerit atque 

 perspecta. 



Illis generaliter de universis probationum fontibus praemonitis , etiam 

 illud de testibus in specie monendum videtur, quod fides testibus adhi- 

 bita non semper tam lale pateat, quam id quod testimonio continetur. 

 Aliud enim est alicui credere de delicto coram judice leslinioniuiu ferenti, 



