( 5°) 



Quanquaiii ne ipsos quidcm condemnalos jurandi uecessitate cximi 

 velim , quippe qtta; necessitas aliquando saluberrima, damnosa nunquam 

 esse polest. Nec quia testantis fides admodum labare videtur, ideo re- 

 movendum est prresidium quo ista magis firmetur, quum potius nova ad 

 eam erigendam excogitanda forent remedia. Caeterum , quoad admoni- 

 tionis eflectum , eum perinde obtinebis jubendo , ut quolies lestis con- 

 demnatus producetur , toties judex de ejus condemnatione edoceatur, 

 quemadmodum art. 323 eum edoceri jubet de conditione delatoris ordi- 

 narii coram ipso testimonium dicturi. 



Loquor de condemnatis, non de minoribus. Prorsus enitn necesse erat 

 certam aetalcm slatuere , infra quam jusjurandum exigi non posset. Aliter 

 nulla foret ratio, cur non etiam a puero exigeretur, cum tamen maxime 

 ridiculum et irreligiosum foret ad jurisjurandi religionem illum adigere, 

 qui nondiun ejus gravitatem intelligeret. 



§ 26. 



De requisitis testium accessoris. 

 1° De jurejurando. 



Quum testimonii cujuslibet perfectio ea triplici conditione necessario 

 absolvatur, si testis illud de quo testatur revera cognoscat, et illud quod 

 cognoscit, ex animi conscientia declarare intendat , et quod declarare in- 

 tendit, ex ejus verbis suflicienter appareat; huc omnem procedendi mo- 

 dum quem legislator in audiendis testibus servari preecepit, buc omnes 

 qualitates quae in testimonio requiri solent , huc denique omnia vitia qua? 

 ejus imperfectionem arguunt, tanquam accessoria ad rem principalem 

 referri et revocari debere manifestura est. Ea autem quae jure Romano 

 et hodierno in audiendis testibus maxime requiruntur, duo sunt; 1° ut 



i5 ans a ele entendu dans les debats, comme temoin avec prestation de serment. ( Cass. 2 jan- 

 vier 1818. Sirey, t. 28, p. 161.) 



Voyez aussi un arret reudu par les sections reunies sous la presidence du ministre de la 

 justice, le 3 decembre 1812. — Denevers , 1816, p. 537. 



