(64 ) 



posse confuleret, corara judice dicturus: ille quem quaeris sceleris aucto- 

 rem en coram te sistit; ego sum qui feci, fateor; sed clam feci et nullos 

 testes liabui : ergo tua sententia absolvendus sum. 



Neque magis legem istam probo qua delinquentes de se cogerentur 

 fateri. Nam delinquentem cogere non posses, ut de se fateretur, ante- 

 quam compertum haberes eum deliquisse. Jam autem si illud aliunde 

 compertum babere potuisses, quid tibi ejus confessione opus foret? Quae 

 quum ita sint, civitati sive judici qui civitatis vindictam exercet, omnia 

 media ad eliciendam rei confessionem idonea adbibere licebit , modo ne 

 bcec media veritati potius nocitura quam profutura sint , et modo ne reus 

 inde damnum vel malum aliquod percipiat , nondum delicti convictus. 

 Ipse vero reus omnibus mediis poenam nondum pronunciatam a se arcere 

 poterit, modo ne aliqua externa vi vim legum repellat. 



§ 33. 

 De confessionis auctoritate. 



Jam illud demonstrasse mihi videor , quod reorum confessiones vi coac- 

 tionis vel exclusionis legalis exigi aut rejici non possint , sed plane admit- 

 tendae sint; nec tamen adliuc determiuavi, quantum fidei et auctoritatis 

 confessioni inesset, nec quibus ex principiis ea fides atque auctoritas 

 sestimari deberet; quod nunc mihi quaerendum propono. 



Quanquam quid quaerendo opus est? Confessionem dixi et probavi 

 esse verum testimonium singulari ex relatione constitutum : itaque iisdem 

 ex principiis aestimanda est, ex quibus testimonium in genere. Tres con- 

 ditiones praecipuas et internas ad testimonii veritatem in genere vidimus 

 requiri: ergo etiam tres conditiones ad confessionis veritatem iu specie 

 requiruntur. Si illae adsunt, confessio necessario vera; si una vel altera 

 deficit, necessario falsa est; et quo saepius vel rarius illae conditiones in 

 confessione conjunctim adesse solent, eo major vel minor confessioni tri- 

 buenda fides. 



Jam autem quomodo quis , circa illud quod ipse fecit , in errore potest 



