(75) 



§ 40. 



De confessione revocata. 



» Quod si reus confessionem factam revocaverit , omnia eo redeunl , 

 » utrum indiciis vel circumstantiis aliunde exploratis confirmata sit, an 

 » nullis argumentis extrinsecis munita. Si posterius, confessionis omnis 

 » vis et effectus revocatione subsecuta tolluntur. Cum enim indicia nulla 

 » adsunt, ex quibus confessionis veritatem judex sestimare possit, con- 

 » sequens est eum per revocationem dubium hserere, utrum confessio, 

 » an revocatio veritati consentanea sit; in dubio autem opinio reo favo- 

 » rabilior prsevalere debet." (Cl. Haus, § 382). At si confessio revocata 

 aliis probationum adminiculis stabilita est , si ipsa novos probationum 

 fontes judici aperuit, unde certiorem delicti cognitionem percepit , pa- 

 rum refert, utrum reus in confessione sua perstiterit, necne. Nam rei 

 confessio ideo non requiritur ut in poenam consentiat , sed ut lucem 

 judicis conscientiae afferat : quam lucem, ubi semel attulit, pro lubitu 

 auferre non potest. Quapropter reus confessionem revocando, non tollit 

 nisi proprium testimofiium, neque revocatione sua impedit , quominus 

 testium, instrumentorum et argumentorum vi, quse ipse confitendo sup- 

 peditavit, judici de crimine atque ejus auctore persuasum sit. 



§ 41- 



Conclusio. 



Jam et istum probationis fontem exhausi , qui ex reorum confessionibus 

 oritur; et ad illa, quse statui, principia referri posse existimo omnia quse 

 ab auctoribus ad plenam confessionis fidem faciendam requiruntur , 

 quippe quae vel ad internas confitentium, vel ad externas confessionum 

 qualitates pertinent. Sed quemadmodum nec unum , quamvis plenae fidei 

 testem, ad determinandam judicis sententiam sufficere vidimus , ita nec 

 sola confessio ad reurn damnandum sufficiet, si confessionis veritas per 



