(8o ) 



Intrinseca vero scriplorum vitia ex ipsorum nalura atque tenore pa- 

 tescunt, veluti si antecedentia et sequentia inter se pvignant, si is qiu iu 

 ipso actu seu tanquam testis seu lanquam pars principalis inclucitur, 

 confecti vel inscripti documenti tempore abfuisse, aut vita jam excessisse 

 probatur, vel si e contra supponilur abquis mortuus queni postea deces- 

 sisse constat, veb si quacumque de re fit mentio quae nondum poterat 

 cognosci, vel si denique verba quee in instrumenlo adbibentur, tunc 

 temporis nondum in usu obtinerent. Haec itaque et plura ejusdem gene- 

 ris fidem instrumentorum externam infirmabunt, nisi certissimis testi- 

 moniis de ipsorum auctore constiterit (1). 



§ 46- 

 De fide instrumentorum seu documentorum interna. 



Per fidem documentorum externam nibil aliud efiicitur quam docu- 

 mentum ab boc vel illo auctore fuisse conscriptum; ca^terum ipsum tes- 

 timonium quod scripto continetur, quamvis ex vero auctore profectum, 

 tamen omni ex parte falsum esse potest, uti quoque , licet a falso vel 

 dubio auctore conscriptum, tamen in se potest verissimum esse. Quamob- 

 rem probata et explorata externa instrumentorum fide, de fide ipsorum 

 iuterna nova eflicienda est probatio. 



Attamen interdum post priorem probationem perfectam, posteriori non 

 est locus : quod toties evenit quoties ipsa documenti substantia inquisi- 

 tionis objectum atque finem constituit , id est, quoties ipso instrumento 

 delictum continetur. Reperto enim deliclo et auctore, nibil aliud judici 

 quaerendum superest. Sed exceptis illis casibus, postquam de instrumenti 

 auctore constiterit (nam ante omnia de illo constet necesse est) secundo 

 loco erit distinguendum , an instrumentum confessionem , testimonium , 

 vel indicium contineat; atque bac demum distinctione peracta, ejus ve- 

 ritas secundum principia singulis illis probandi mediis propria dijudicabitur. 



(1) Cremani, c. 23, § 10. — Beulham , 1. i, ch. 9. 



