(g6) 



delictum indirecle pertinet. Quoties itaque indicium sub una vel altera 

 ex liis formis judicanti ofFeretur, examiuauda prius erit testimonii, con- 

 fessionis, vel instrumenti fides secuudum regulas circa testimonia , con- 

 fessiones et instrumenta praescriptas ; deinde, poslquaiu illud esamen erit 

 institulum , rursus exaniinabilur , quantum indicium ipsum in se , ad 

 lidem delicti proestandam faciat. 



Postremo fieri potest, ut ex indicio oblato nibil aliud concludi possit 

 quam exislentia alius cujusdam iudicii , veluti ex similitudine ejus qui 

 in loco delicti commissi visus est cum eo ipso qui sub judicio versatur. 

 Namque ex hac similitudine colhgi tantum potest reum in loco delicti 

 praesentem adfuisse, non vero ipsum criminis artificem exstitisse. Hujus- 

 modi vero indicium , quod indicium indicii vocant , summa cum suspi- 

 cione tractandum esse ipsa ratio satis docet, quippe cujus vis ex dupbci 

 conclusione pendeat, quarum singula singulis erroribus subjecta est atque 

 obnoxia (1). 



§ 59. 

 De indiciorum usu. 



Explorata indiciorum fide, proximum est, ut quaeratur, quidnam ex 

 iis eilici,etin quem usum singula applicari posse videantur. Observan- 

 dumtamen est, nondum hic de indiciorum vi esse quaestionem. Non enim 

 in praesens exarninandum milii propono, an indicia ad bunc vel illum 

 finem assequendum idonea sint existimanda, sed in quem finem omnino 

 sint directa : quod probe distinguendum est. Haec autem quaestio ante 

 illam fuit praemittenda , quia ex diverso indiciorum fine magna parte 

 pendet diversa ipsorum vis. 



Jam vero indiciorum usus admodum est varius. Possunt enim indicia, 

 ut aiunt pragmatici, vel communia esse vel propria, id est, ad gene- 

 ralem criminis suspicionem , vel ad certum quoddam delictum referri. 

 Ea qnae criminis suspicionem inducunt, sunt causa (2), nequitia, facultas. 



(i) Cf. Creraani., cap. 22, § 2. — Filagieri , regle 3. 

 (2) Cic. Parlit. Orat. xxxn. 



