(SG) 



indicalis, transinittat; quippe qiii, cuni sectionem linjus nervi intiilisset, 

 liaj partes tantumniotlo motum afiiiseruut, integra remanente sensibilitate. 



Cl. Mayo (1) pariler contendit, (juod portio dura nervi septimi paris, 

 sive facialis, tantummodo nervus sit motibus voluntariis proprius. 



Cl. Bouley (2) enarrat observationem ad Eqiium relatam, qui in per- 

 cussione \iolentiori, partem posteriorem musculi niasseleris ( zigomato- 

 maxillaris) in tola sua profunditate divisam habuerat, a parle posleriore 

 ad iuferiorem, ita ut uervus facialis fuerit i-esecatus; postquam sanatus 

 fuit equus, labia et alte nasi e latere dextro pendentes remanserunt; et 

 quamquam uaturalem suam sensibilitatem partes hae retinuissent, tamen 

 statum continuae relaxationis induerant. Addit Bouley quod paraljsiu pal- 

 pebrarum nou observaverit; omnes musculi qui non coucurrunt ad faciei 

 expressionem , in actu niasticationis immobiles quoque remanebant. 



Cl. Bouley nou observaverat paralysin palpebrarum; hoc verissimum 

 esse potest; sed lioc forte provenit ex eo, quod nervus faciahs non fuerat 

 lesecatus ad ejus exitum e foraniine stylo-mastoideo ; quippe qui nervus 

 facialis post aliquarum huearum decursum , dum ex illo foramine emer- 

 sit, ramulum emittit, temporo-facialem dictum, qui antrorsum et supe- 

 riora versus tendens iu ipsa crassitie glandulae parotidis , sese dirigit 

 versus condilum maxillae, cujus directionem decussat, ut sese in ipsa tem- 

 pora disperdat, et sic rami ad palpebras tendeiites integri remanserunt. 



Nervus acousticus (sive portio molhs septimi paris multorum anato- 

 micorum ) specialim nervus est sensuum, qui sese in aure iuterna ut 

 audilioui inserviat distribuit. 



Nervus glosso-pharingeus, portio octavi paris, constituit organon sen- 

 sationis et motus; constat ex phiribus niinoribus fdamentis, et sese partim 

 iu organis sensuum , et partim in ilhs motuum distribuit ( nervus mixtus ). 



Nervus pneumo-gastricus sistit octavum par; suum nomen accepit a 

 partibus in quibus sese projicit. Exitus , quos suis experimentis cl. 

 Brechet, Mehne, Edwards et Vavasseur obtinuerunt (3), probant quod 



(i) BuU. Ferussac, vol. II, pag. 109. Anat. et pliys. comm. n» 1822. pag. 107. 



(2) Recueil de medic. veterinaire, tom. I, pag. 28. 



(3) Vid. Arcbiv. med. Aout, 1823. pag. 479. 



