4 DE HAKING. 



ring, zoo dood als een haring. Zelfs lacépède heeft eenige zeer ge- 

 leerde physiologische vertoogen gemaakt om uit de wijde kieuwopeniu- 

 gen te bewijzen, dat deze visch terstond den dood moest ondergaan, 

 zoodra hij in eene andere middenstof geraakte. Het blijkt echter uit 

 vele schrijvers, dat dit geloof valsch is. Neucrantz zag een haring 

 leven een uur lang nadat hij uit het water genomen was. Sa gard , 

 een zendeling in Canada, zag de haringen op het dek van het schip 

 rondspringen , lang nadat zij gevangen waren. NoëL de la morinière 

 spreekt van levende haringen twee of drie uren nadat zij op het drooge 

 zich bevonden , en valenciennes zag te Dieppe haringen in manden 

 levende ter markt. Het schijnt , dat dit geloof ontstaan is , dewijl de vis- 

 schers de haringen altijd dood in hunne netten ophalen ; doch dit komt, om- 

 dat de haringen zich als 't ware worgen, door den kop door de mazen 

 der netten te steken, die achter hunne kieuwen glippen, en hen dus 

 beletten te ademhalen, 't Is zeker, dat de haring wel eenigen tijd 

 buiten water kan leven, hoezeer hij spoediger sterft dan vele 

 andere visschen; de reden hiervan hebben wij vermeld in ons arti- 

 kel over den Pieterman. (Zie Album der Natuur, jaargang 1857, pag. 24.) 



In het water is de haring echter taai van leven en ook onder het 

 ijs blijft hij ongedeerd. Bijna alle visschers zeggen, dat de haring, 

 voordat hij sterft , een kleinen schreeuw geeft , en andekson heeft 

 zulks dikwijls in Schotland met eigen ooren gehoord. De Engelschen 

 noemen dat geluid squaeck, en geven tevens daardoor eene vrij ge- 

 trouwe nabootsing van dien schreeuw. Ook NOëL de la morinière 

 vei'zekert, dat hij zulks dikwijls gehoord heeft, en het kan overigens 

 zeer goed waar zijn , immers ook de Cyprinus barbus geeft duidelijk een 

 dergelijk geluid vóór dat hij sterft. 



De haring blijft in de zee en gaat niet , gelijk de zalm , de ri- 

 vieren op. Diegenen , welke dit zeggen , verwarren de soorten van 

 haringen. Echter zijn er onloochenbare bewijzen voor, dat toch 

 somtijds zoo iets plaats vindt. Bock verhaalt dat er, in 1733, geheele 

 troepen haringen in den Oder gezien zijn. Van 1752 tot 1700 had 

 men alle jaren bij Gothenburg zooveel haringen, dat men hen met 

 handnetten uit de rivier opschepte; ook in den Tay, in de Clyde en 

 zelfs in den Teems tot boven Londen zijn haringen gevonden , ja vol- 



