DE HARING. 7 



visschen zou de haring in plaats van eenen grooten zegen, eene 

 vreeselijke bezoeking voor den mensch worden en eene onherstel- 

 bare omkeering in de orde der dingen verwekken. Doch büfföK, 

 bonnet, lacépède en anderen hebben uit deze beelden zulke in- 

 drukwekkende schilderijen te zamengesteld, dat het aanmatigend zijn 

 zou te trachten hen zelfs van verre na te volgen. 



De oorzaak der trekkingen van de eene v zee naar de andere is 

 eenvoudig de behoefte van den haring om zijne kuit te brengen op 

 plaatsen , waar de voorwaarden tot ontwikkeling van de jongen ver- 

 eenigd zijn. De haring staat in dit opzigt gelijk met de meeste 

 andere visschen, en verlaat de diepe zeeën , waarin hij te huis be- 

 behoort, slechts om meer vlakke oevers op te zoeken, en dus moeten 

 zoowel mannetjes als wijfjes dien togt afleggen, om het doel dei- 

 natuur te vervullen. Vreemd blijft het daarom , dat men in het 

 voorjaar in de Oostzee in het begin van de vangst slechts man- 

 netjes en later eerst wijfjes aantreft, en in de Bothnische golf wor- 

 den in den herfst oneindig meer mannelijke dan vrouwelijke indivi- 

 duen gevonden; in de Finsche golf wisselt deze verhouding in onder- 

 scheidene jaren af. 



Het is tot heden nog onbeslist, of de kuit van den haring terstond 

 nadat hij geschoten is naar den groud der zee zinkt , dan wel of hij 

 eerst in het water blijft hangen. NoëL de la morinière verhaalt, 

 dat de visschers somtijds zooveel haringeijeren in zee zien drijven, 

 dat het schijnt, of de geheele zee vol is. Pennant zag, in Schotland 

 zijnde , de zee zoo ver het gezigt reikte met eene geleiachtige massa 

 van twee tot drie ellen dik overdekt ; bij onderzoek bleek het niets 

 dan haringeijeren in hun geleiachtig omhulsel te zijn, die aan de tou- 

 wen en ankers der vischschuiten vastkleefden. De Engelsche visschers 

 willen, dat de jonge haringen dat geleiachtig omhulsel als hun eerste 

 voedsel bezigen. Aan de kusten der Oostzee vindt men niet zelden 

 geheele uitgestrektheden lands met haringeijeren bedekt , die door 

 stormen op het drooge geworpen en door de koude vernietigd zijn: en 

 op de zeeweringen en dijken ziet men dikwijls die eijeren tot twee 

 of drie duim dik vastgekleefd. Andere waarnemingen schijnen te be- 

 wijzen, dat de kuit terstond naar beneden zinkt, dewijl men hem in 



