8 DE HARING. 



klonters en kluwens aan planten en steenen op den bodem beves- 

 tigd vindt. De Fransche visschers krijgen niet zelden in het onderste 

 gedeelte der netten zooveel haringeijeren, dat, als de netten geledigd 

 zijn, de geheele schuit bijna vol van die kuit is, en zij haar met schoppen 

 over boord moeten werpen. Zij zeggen , dat er meer eijeren van haringen 

 tusschen Engeland en Frankrijk worden gevonden, dan er grasplantec 

 in geheel Frankrijk zijn. Ook vindt men niet zelden oesterschalen 

 zonder dier, doch opgevuld met die eijeren. Evenwel kunnen beide 

 gevoelens waarheid zijn ; de haring tracht zijne kuit neder te leggen 

 op den bodem van ondiep water en daarom zwemmen geheele scho- 

 len naar de kust. Nu laat het zich denken , dat er in die scholen , 

 waarin de eene haring zoo vast tegen den anderen aangedrukt is , dat. 

 zij elkander in de bewegingen beletten, en welke veeltijds op eene 

 onberekenbare uitgestrektheid twee oi' drie voet dik zijn , niet zelden 

 haringen gevonden worden, welke de behoefte tot kuitschieten over- 

 valt, vóór dat zij het strand kunnen bereiken en dus de kuit in zee 

 moeten laten vallen , die dan zwevende blijft. Overigens weet men , 

 dat de haring bij voorkeur het strand tot op eene halve mijl nadert; 

 dat de wijfjes den buik tegen steenen enz. wrijven ; dat zij op het 

 oogenblik der ontlasting zeer snelle wendingen en bewegingen maken, 

 en wel zoo dat daardoor zelfs somtijds eenige schubben uit de huid 

 los raken. De mannetjes laten vervolgens hunne hom over de kuit 

 uitvloeijen, bij stil weder vooral tegen zonsopgang: alsdan ziet men 

 soms de zee , verscheidene mijlen ver , melkwit van kleur door de 

 hoeveelheid bovendrijvende hom. Zoodra deze verrigting afgeloopen 

 is, zoeken beide geslachten wederom meer diepe gedeelten der zee 

 op. Bloch verzekert , dat de haring meer dan eens in het jaar kuit 

 schiet, doch dat niet allen zulks doen; dat men daardoor naderhand 

 op nieuw kleine troepjes de kust ziet naderen , kuit schieten en dan 

 eerst voor goed verdwijnen. NoëL de la morinière zegt bepaald, 

 dat de haringen in het Kanaal slechts eenmaal kuit schieten. Die 

 melkachtige kleur der zee wordt door de Fransche visschers graisin 

 genoemd en zij beschouwen die als het zekerste teeken der aanwe- 

 zigheid van haringen. De Hollandsche visschers zien echter in die 

 kleur een bewijs voor de aanwezigheid van den speer- of dooriüiaai , 



