DE HARING. 



Squalus acanthias L. , eene soort van haai , welke zich onderscheidt door 

 het bezitten van luchtgaten , en het niet hebben van eene aarsvin. 

 Hij heeft eene menigte kleine tanden op verscheidene rijen , en 

 vóór elke rugvin een grooten sterken stekel. Deze haai , welke bruin 

 van boven en wit van onderen is, zou het zijn, welke vele duizende 

 haringen verslindt en die witte vloeistof zou uitstorten. De reuk van 

 die stoffe is zoetachtig en walgelijk. 



Harmer beweert, dat het aantal wijfjesharingen tot dat der man- 

 netjes zou staan als zeven tot drie, en heeft tabellen van de vrucht- 

 baarheid van den haring gegeven, in welke hij het getal der ei- 

 tjes opgeeft in verhouding tot de grootte en zwaarte van den visch , 

 de zwaarte van de kuit enz. Volgens hem wisselt het getal af van 

 21,000 tot 36,000. Bloch zegt, dat de haring 68,000 eitjes heeft, 

 doch dit verschil is slechts schijnbaar, immers bloch telde die van 

 den haring uit de noordelijke zeeën, en harmer die van eenen uit 

 het Kanaal , en wij hebben boven gezien , dat de noordsche haring veel 

 grooter is dan de zuidelijke. 



Men weet tot heden niet naauwkeurig, hoe lang de eitjes in 

 zee liggen, voor dat zij tot jonge haringen over gaan. Dertig of 

 veertig dagen na de herfst- dag- en nachtevening vindt men in de 

 Noordzee de eerste , zeer kleine , jonge haringen , en in dien tijd dik- 

 wijls ook ledige oesterschelpen vol met kleine haringen, van de 

 grootte als eene mier, met eene zwarte plek op den kop. Alle vis- 

 schers zeggen, dat de jongen niet verschijnen voor dat de ouden 

 vertrokken zijn. Het blijkt uit onderzoekingen onwedersprekelijk, 

 dat de haring geen bepaalde voorkeur heeft voor zekere soort van 

 bodem om de kuit neder te leggen. Hij legt de kuit zoowel op 

 rotsen als op slijk, op zandgrond als op de onderzeesche prairiën, 

 en even dikwijls aan de monden der rivieren, als op plaatsen waar 

 geen stroom is. Men houdt het er voor, dat de haringen vier of vijf 

 maanden' op de kusten der Noordzee blijven vertoeven; dat de jon- 

 gen, die in den zomer geboren zijn, als zij tegen den winter 5 of 6 

 duim lang geworden zijn , met de ouden vertrekken ; doch dat de jon- 

 gen , welke in den herfst uit de eitjes kwamen, in de Engelsche, 

 Nederlandsche , Deensche • en Zweedsche gedeelten der Noord- en 



