10 DE HARING. 



Oostzeeën den winter doorbrengen, misschien wel omdat zij te zwak 

 zijn om den grooten togt naar de IJszee , de Witte zee enz. met de over- 

 geblevene ouden te ondernemen , of wel dat zij eerst dan van de kusten 

 vertrekken, als zij groot genoeg geworden zijn om zich met de ouden 

 in de diepte te kunnen ophouden. Het schijnt, dat de haringen altijd 

 in troepjes zwemmen, en niet , zoo als vele visschen, eenzaam ronddo- 

 len , men ziet ten minste zelfs buiten den rijtijd altijd eenigen bij elkander. 

 Men heeft vele opmerkingen gemaakt over de uitwerkselen van het 

 geluid op de haringen. Donderslagen b. v. maken eene hevige be- 

 roering in de scholen haringen , en men ziet hen dan in alle rigtin- 

 gen wegvlugten. Ook het licht schijnt deze visschen aan te lok- 

 ken , en daarom hebben vele haringvisschers eene lantaarn achter 

 aan de schuit ; een te sterk licht schijnen de haringen echter te ont- 

 vlieden , want het is een bekend feit, dat de visschers de netten bij 



4 



dag dieper moeten laten zinken dan bij nacht. Onze Hollandsche vis- 

 schers zeggen allen, dat de haring tegen den avond naar boven komt, 

 en tegen den morgenstond naar de diepte daalt. Eene plotseling in- 

 tredende, hevige koude doet alle haringen als in een oogwenk ver- 

 dwijnen ; volgens waarnemingen van Zweedsche ichthyologen zouden zij 

 dan de luwte onder de rotsen opzoeken. Pennant wil , dat zij integen- 

 deel naar de diepste gedeelten der zee verdwijnen, daar hij bij zoo- 

 danige gelegenheid de baai Lochbroom in Schotland , die 50 ellen 

 diep is , vol haring vond. Anderson zegt, dat men steeds in de maag 

 van kabeljaauwen haringen vindt, en daar die visschen zeer diep 

 zwemmen, zoo kon dat geen plaats hebben, als de haringen niet in de 

 diepte zich ophielden. Neucrantz zegt, dat zij zoowel voor de koude 

 als voor sterken wind naar de diepte gaan; en volgens oude visschers 

 stapelen zij zich dan zoo digt op elkander , dat de netten over de 

 massa heenglijden. 



In heldere, door de maan verlichte nachten, vooral in schoone herfst- 

 nachten, zwemt de haring somtijds aan de oppervlakte der zee, met 

 de rugvin en het bovenste deel der staartvin boven water. Pennant 

 zegt, dat het een alle beschrijving te bovengaand prachtig gezigt op- 

 levert, de zee over eene breedte van 3 of 4 en eene lengte van 5 

 of 6 mijlen met haringen als bedekt te zien , terwijl de maan hare 



