DE HARING. 11 



zachte stralen weerkaatst op de gladde ruggen der visschen; door de 

 straalbreking schittert de geheele oppervlakte alsof zij met edelge- 

 steenten bezaaid was, en door het phosphorische licht, hetwelk die 

 millioenen visschen ontwikkelen , en door het daarmede gepaard gaande 

 lichten der zee wordt alles als met eenen fladder enden zilveren sluijer 

 overtogen. In het noorden noemt men dat herring-bliek , Sild-blick , 

 Sild-skier. 



Somtijds zwemt de haring zoo , en steekt tevens nu en dan den ge- 

 heelen kop boven water en hapt naar de lucht. Anderson zegt, dat 

 dit klapperen met de lippen van die duizenden dieren een gedruisch 

 maakt alsof er eene menigte dikke regendruppels op het water vallen. 

 Alle visschers hebben dit dikwijls gehoord ; de Engelschen noemen het 

 the play of herringt, , het spel der haringen, en de Hollandsche visschers 

 zeggen: de haring maalt. Ook dit verschijnsel heeft vooral in heldere 

 herfstavonden plaats en de geheele zee wordt alsdan met water-bel- 

 len overdekt, ofschoon het voor de visschers een teeken is van eene 

 slechte vangst voor den volgenden nacht, omdat de netten dan te hoog 

 gehouden moeten worden. Doch niet alleen verheft hij den rug en 

 den kop, somtijds zelfs springt de haring troepswijze geheel op uit 

 zee; de visschers van Fécamp en Dieppe noemen zulks une volée de 

 harengs: eeue vlugt haringen. 



Naar het getuigenis van anderson hoort men somtijds in de haring- 

 scholen een plotseling geluid, dat het best te vergelijken is bij een 

 pistoolschot. Dit hoort men meestal aan de Schotsche en Engelsche 

 kusten en is daar een teeken, dat er den volgenden morgen geen 

 enkele haring meer te vinden zal zijn : men zegt dan : the herring has 

 cracked, de haring heeft geknapt. De oorzaak van dit geluid is tot 

 heden niet bekend; de Schotsche visschers zeggen, dat de geheele 

 school, als op een gegeven teeken, uit het water opspringt, en zelfs 

 zoo hoog, dat er in de vischschuiten , welke zich toevallig in de nabij- 

 heid bevinden, somtijds zooveel nedervallen, dat men er vier of zes 

 vaten mede vullen kan, terwijl de visschen ten zelfden tijde het boven- 

 gemelde squaeck zouden doen hooren. Dit verschijnsel wordt niet 

 zelden waargenomen in Loch Broom, Urn, Slapan en andere inham- 

 men der Schotsche kust , en als het gehoord wordt, zijn alle haringen 



