14 DE HARING. 



menlijk vormden zij een zoo digten dam , dat zij zelfs de schollen en 

 vleeten vooruit drongen, op de kust stuwden en deze daar met de 

 voorste rijen haringen op het strand geraakten. Als de haringen zoo 

 naar baaijen of andere schuilhoeken vlugten, zwemmen zij veelal in 

 lange rijen of kolommen met opene tusschenruimten. Zij zwemmen 

 dan vrij hoog en zijn zoo verlangend hun doel te bereiken, dat geen 

 gedruisch in staat is hen van hunne rigting te doen afwijken ; schepen, 

 die zich op hunnen weg bevinden, zwemmen zij rakelings voorbij; en 

 het slaan der visschers op de zijwanden van het schip of op de vaten 

 enz. verschrikt hen niet. Als men er netten in uitwerpt, begint het 

 net, als het gevuld is, boven te drijven als een tafellaken op de zee, 

 en zinkt het niet als gewoonlijk naar beneden ; zooveel moeite doen 

 alle haringen om aan de oppervlakte te blijven. Door dit zwemmen 

 in rijen komt het ook, dat eene schuit somtijds in een oogenblik eene 

 overvloedige vangst heeft, terwijl twintig anderen in de nabijheid 

 niets vangen. Zoo heeft men voorbeelden, dat eene schuit in één 

 net 150,000 haringen ving en hare buren geen enkelen visch. Bij 

 die gelegenheden, namelijk als zij zoo hoog in kolommen zwemmen , 

 heeft men ook kunnen waarnemen, dat de haring sneller zwemt in 

 helder water dan in vuil en slijkig, en dat de scholen al de bogten en 

 hoeken der kust volgen, mits op eenen afstand van drie tot zes mijlen. 

 Zonderling en geheel onverklaarbaar is het, waarom de haringen 

 dan eens zekere plaats in menigte bezoeken, soms jaren aaneen , en 

 dan weder die plaats voor goed veronachtzamen en er niet weer 

 gevonden worden. Pontoppidan en abilgaard hebben het veld der 

 gissingen over dit vraagpunt in alle rigtingen doorkruist. Men heeft 

 de oorzaak dier onregelmatigheid willen zoeken in onderzeesche vul- 

 kanen, die nu en dan het water zouden veranderen, zoodat het voor 

 den haring ongeschikt zou worden. Anderen willen, dat op die plaat- 

 sen eene epizoötie onder water zou heersenen en dat daarom de ha- 

 ringen zouden vlugten. Bernardin de st. pierre wijt dit gevolg aan 

 eenen zeeslag , en sedert de stoombooten de zee doorkruisen , krijgen 

 ook die de schuld , ofschoon in de laatste jaren de baai Loch Fyne 

 in Schotland alle dagen door eene stoomboot bezocht wordt en van 

 haringen krioelt, terwijl in naburige baaijen geene stoomboot komt, 



