IC DE HARING. 



daar, dat, als zoodanige inham door eene vrouw doorwaad wordt, 

 alle haringen op de vlugt gaan. Fries zegt , dat , als er soms zoo veel 

 haringen op zekere plaats gevangen worden, dat men er mede verle- 

 gen is, en men hen niet allen inzouten kan voor dat zij bederven, dan 

 de stank dier rottende haringen de anderen voor vele jaren van die 

 plaats verwijdert. Leeuwenhoek heeft denkelijk wel de ware reden 

 gevonden, hij zegt: dat als er op zulke plaatsen meer haringen ko- 

 men dan er zich daar voedsel voor hen bevindt, zij honger lijden, 

 vertrekken om meer voedsel te zoeken, en er niet weer komen, 

 omdat zij weer gaan naar die plaatsen , waar zij weten dat voedsel 

 genoeg voor allen te vinden is. 



Even als het plotseling verdwijnen , is ook het plotseling ver- 

 schijnen der haringen reeds lang met verwondering gezien. Zoo is 

 er eene Noordsche sage, die spreekt van eenen hongersnood op Hel- 

 goland en door eene toovenares werd de zee rondom in eens vol ha- 

 ringen. De Noordsche geschiedenissen melden dikwijls van zoo veel 

 haringen, dat de netten scheurden. Olaus magnus zegt in zijne Hist. 

 nat. Septentr. lib. XX, dat er zulke digte kolommen haringen op de 

 kust kwamen , dat , als men er eene piek in plaatste , die regtop staan 

 bleef. Zorgdrager vermeldt hetzelfde en in olaus af roschild 

 vindt men, dat , er in de Sond zooveel haringen gevangen werden, dat 

 eene karrevracht verkocht werd pro ora denariorum, voor eene hand 

 vol penningen. Rzaczinsky vermeldt ditzelfde als aan den mond 

 van den Weichsel geschied te zijn in 1709. In 1781 waren er bij 

 Busköe zooveel haringen, dat zij als een levenden berg in zee vorm- 

 den en met de hand gegrepen konden worden. Anderson zegt, 

 dat er in Loch Ure, in 1784, zooveel haringen waren, dat er in 

 de 40 of 50 dagen van hun oponthoud aldaar 56,000 lasten ge- 

 vangen werden; en, in 1773, waren er in Loch Torridon 250 

 haringbuizen , die allen in één nacht tot zinkens met haringen gevuld 

 werden, en men stukken van de netten moest afsnijden om een ge- 

 deelte te kunnen opbijschen; en zoo vol haringen bleef het daar ge- 

 durende twee maanden. Het Loch Carron, dat drie mijlen lang, één 

 mijl breed en van vier tot zestig ellen diep is, bleef gedurende 30 

 tot 40 dagen stijf vol haringen , tot zelfs aan den grond toe. Den 5den 



