WAT HEEFT DE KOMEET VAN DONATI ONS GELEERD? 51 



bij de komeet van halley en inzonderheid bij de laatst waargenomeue 

 komeet van donati die hebben leeren kennen, nader licht daarom- 

 trent zullen verschaffen. 



Dat wij bij de kometen aan geene vaste kern moeten denken, is 

 uit het gezegde ligt op te maken; wij hebben toch gezien, dat het 

 hoogst waarschijnlijk is, dat ook die kometen, waarbij men eene 

 vaste kern meent te hebben waargenomen, misschien geene vaste 

 kernen zouden blijken te hebben , indien men ze door onze heden- 

 daagsche, meer volkomene kijkers had kunnen waarnemen. 



Men komt er dan ligt toe om te denken, dat de kometen nevel- 

 massa's zijn , overeenkomende met de wolken , die in onzen dampkring 

 drijven. Het blijkt echter , dat ook deze voorstelling niet geheel juist 

 kan wezen. Al onze gas- of luchtsoorten hebben de eigenschap om de 

 lichtstralen, die er door henen gaan, te breken en zoodanige breking 

 heeft men noch bij de komeet van donati, noch bij eenige andere 

 kunnen opmerken , ook zelfs dan niet , als het licht van eenige ster door 

 het digtste gedeelte des staarts of wel door de kern der komeet ging. 



Ook uit de sterkte, waarmede het licht werd teruggekaatst, is een 

 groot verschil merkbaar. Wat zoude er bij voorbeeld moeten ge- 

 schieden, wanneer wij de komeet eene digtheid toekenden, als die 

 van de heldere wolkjes, die wij soms bij een half bewolkten hemel 

 in de lucht zien drijven en vooronderstelden, dat de komeet op gelijke 

 wijze en met gelijke sterkte als zulke wolkjes het opgevangen zon- 

 nelicht terugkaatste ? Op deze vraag een antwoord te vinden is niet 

 zoo moeijelijk, als men in den eersten opslag zoude meenen. Wanneer 

 wij toch over dag de maan aan den hemel zien , dan komt haar 

 glans vrij wel overeen met zulk een helder wolkje, en het is slechts 

 door de gedaante dat wij de maan er van kunnen onderscheiden. 

 Wanneer wij nu denken, dat zulk eene wolk bij nacht in de plaats 

 der komeet kwam en even zoo als bij den helderen dag het licht 

 terugkaatste, dat is, met eene intensiteit zoo als de maan zulks 

 doet, dan zoude het licht natuurlijk zoo veel malen sterker moeten 

 zijn dan dat der volle maan , als de uitgebreidheid van die wolk , dat 

 is van de komeet , grooter is dan die der maan. Nu is de plaats , die 

 de maan aan het hemelgewelf inneemt, nagenoeg 2 tiende deelen van 



4* 



