52 WAT HEEFT DE KOMEET VAN DONATI ONS GELEERD ? 



een vierkanten graad en de grootte der komeet , stellende dat haar 

 staart zich tot 20° uitstrekt en die gemiddeld op 5° breedte reke- 

 nende, zoude eene ruimte beslaan van 100 vierkante graden. De ko- 

 meet zoude dus op dat tijdstip een glans moeten hebben verspreid, 

 als van 500 volle manen , die van daar ons haar vereenigd licht terug- 

 kaatsten. Wij weten echter, dat, hoe luistervol de komeet ons ook 

 tegenblonk, de sterkte van haar licht in de verte hiermede niet kan 

 worden vergeleken. Het kan dan wel niet anders , of wij moeten voor- 

 onderstellen , dat de stof der komeet veel dunner en ijler is dan die van 

 de dunste wolkjes , die wij in onzen dampkring zien drijven. 



Tot hetzelfde besluit komen wij ook , wanneer wij bedenken , dat 

 zoovele kleine sterren door den staart en zelfs door de kernen der 

 kometen zigtbaar blijven , zoo als zulks vooral in 't oog vallend was, 

 ook voor het ongewapend oog, toen wij Arcturus hare heldere stralen 

 schier onverzwakt door den toen gewis 12000 mijlen dikken staart 

 zagen henenwerpen, terwijl eene wolk van eenige honderd ellen dikte 

 haar gewis voor ons onzigtbaar zoude maken en eene eenigzins digte 

 wolk zelfs de zon aan ons gezigt onttrekt. 



Daarom ook was het zoo uiterst moeijelijk om de komeet bij dag 

 of wel in de schemering te zien en moest de zon reeds eenigen tijd 

 beneden de kimmen zijn geweest, voor men den staart konde bemer- 

 ken. Dit gaf tevens aanleiding , dat het voorkomen der komeet soms na 

 verloop van korten tijd merkelijk verschillend konde zijn. Zoo zag 

 ik de komeet in den avond van den 8 October des avonds omstreeks 

 uur in de schemering in eene sikkelvormige gedaante of wel met 

 twee korte evenwijdige staarten , terwijl er van den eigenlijken staart 

 nog niets te bemerken was. Een uur later , toen het volkomen donker 

 was geworden, zag ik haar, zoo als zij toen in vollen luister zich ver- 

 toonde, en de staart tot op een afstand van 40° nog was te onderkennen. 



Het komt mij niet onwaarschijnlijk voor, dat ook de gedaanten, 

 waaronder sommige kometen vroeger zijn waargenomen en het dubbele 

 van den staart, of de verdeeling in twee of meer takken, daaraan moet 

 worden toegeschreven , dat het terugkaatsend vermogen der stofdeeltjes 

 tusschen de meer heldere deelen niet sterk genoeg was om die 

 waar te nemen. Met den zonderlingen zesvoudigen staart van de komeet 

 van 1744 bestaat hiertoe ten minste alle aanleiding, omdat die, toen 



