ONVERGANKELIJKHEID ; 



DOOR 



W. M. LOGEMAN. 



Onvergankelijkheid , bestaat zij , bestaat zij voor ons menschen ? De 

 meesten van ons gebirven dit voor een volgend leven ; maar allen toeten, dat 

 zij in het tegenwoordige nergens te vinden is. Alles wat bloeit moet 

 eens verdorren , alles wat leeft eens sterven , alles wat bestaat is al- 

 leen ontstaan om weder vernietigd te worden en te verdwijnen. De 

 mensch en het dier en de plant , zij worden geboren en leven eene 

 spanne tijds , en elk oogenblik dat zij doorleven is slechts eene schrede 

 nader tot het graf en het vergaan ; zelfs de steen , voor duizenden 

 van jaren misschien gevormd, zal toch eindelijk eens verbrokkelen en 

 verweeren , en worden stof, gelijk alles. 



Zoo moet alles veranderen en verdwijnen, maar slechts voor 



zoover dit den vorm, de uitwendige wijze van bestaan betreft. 

 Reeds voor meer dan eene halve eeuw heeft de natuurwetenschap tot 

 zekerheid verheven, wat nog veel vroeger was gemeend en gegist en 

 beweerd : de vorm der stof moge veranderen , de stof zelve is onver- 

 gankelijk. Wat wij vernietiging noemen , is slechts eene verandering 

 van toestand der stof, waardoor zij veelal voor ons minder tastbaar en 

 haar bestaan dus minder merkbaar wordt, maar waarin zij daarom 

 niet ophoudt te zijn wat zij vroeger was, in aard en hoeveelheid. 

 Eenig water , aan de lucht blootgesteld , verdampt en wij zeggen , dat 

 het verdwijnt , zonder te bedenken hoe spoedig daarna dit zelfde wa- 

 ter weder voor onze ligchamelijke oogen zigtbaar wordt, als het, op 

 nieuw drupvormig geworden, de glazen ruiten onzer vensters vochtig 

 maakt. De brandstof in onze vuurhaarden en in onze lampen wordt 

 verteerd, en wij zeggen, dat ze vernietigd wordt, als wij kortzigtig 

 genoeg zijn om niet te bemerken, dat zij daarbij alleen van toestand 

 verandert, en dat hare bestanddeelen , met een deel van de lucht uit 



