AARDBEVINGEN IN CALABRIE. 



121 



waren zoo sterk en vernielend als de beide eerste. Bijna twee maan- 

 den lang werd schier dagelijks even voor het opkomen der zon een 

 ligte schok gevoeld. Op den 7den Maart, ten 3 ure des namiddags, 

 had wederom een hevige schok plaats , die groote schade aanrigtte , 

 en nog vele weken later beefde de grond van tijd tot tijd, doch in 

 geringere mate. 



De zetel dezer aardbeving was in de centrale groep van bergen 

 in de provinciën Basilicate en Principato Citra, een gedeelte uitma- 

 kende van de bergketen der Apennynen , welke de waterscheiding 

 daarstellen tusschen de stroomen, die naar de Tyrrhenische , de 

 Jonische en de Adriatische zee vloeijen. Het middelpunt van wer- 

 king , voor zoover men uit de hoegrootheid der uitwerkselen oordee- 

 len kan , was nagenoeg in het hart der provincie Basilicate , in eene 

 groep van kalkgebergten. Op de hellingen of op de lagere toppen 

 dezer groep staan of liever stonden de steden en dorpen van Mon- 

 temurro, Saponara, Viggiano, Tramutolo, Marsico Vetere, Marsico 

 Nuovo, Spinosa en Sarconi, met eene digte bevolking van 35,570 

 inwoners. Van dit aantal werden binnen eene halve minuut meer 

 dan 12000, dat is meer dan een derde, onder de puinhoopen begra- 

 ven en gedood, en bovendien 2000 zwaar gewond. De grond barstte 

 op verscheidene plaatsen open , diepe spleten vormden zich ; vrucht- 

 bare heuvels werden naakte rotsen, dalen werden opgeheven, kleine 

 waterpoelen ontstonden, bergen werden door diepe kloven vaneen 

 gereten. De steden Montemurro en Saponara inzonderheid werden 

 als geheel weggevaagd; de eerste verloor 5600 van de 7000 , de 

 laatste 3000 van de 4000 inwoners. Saponara, dat in de middeleeu- 

 wen ontstond uit het oude Grumentum , waar hannibal door den con- 

 sul claudiüs nero eene nederlaag onderging, werd schier met den 

 grond gelijk gemaakt; slechts eenige weinige verstrooide huizen zijn 

 blijven staan. Van Montemurro , oorspronkelijk eene Sarraceensche 

 nederzetting uit de tiende eeuw, is letterlijk niets overgebleven dan 

 een hoop puin. Op den morgen van den 17den December waren 5600 

 der bewoners dood of lagen stervende onder de bouwvallen, 685 waren 

 gewond; de weinigen, welke ongedeerd waren gebleven, zagen zich 

 afgescheurd van hunne dierbaarste betrekkingen, zonder woning, te mid- 



