124 AARDBEVINGEN IN CALABRIE. 



Telt men al de slagtoffers te zaraen, die in den loop der laatste 

 75 jaren, van 1783 tot 1857, in het koningrijk Napels door aardbe- 

 vingen het leven verloren, dan bedraagt hun aantal niet minder dan 

 111,000, of meer dan 1500 jaarlijks, en dat op eene bevolking van 

 ongeveer zes millioenen! 



Verscheidene treffende voorvallen kwamen bij deze of vroegere 

 aardbevingen voor. In 1783 werd eloisa basili , een schoon meisje 

 van zestien jaren, met een kind in hare armen onder de bouwvallen 

 begraven. Het kind stierf op den vierden dag. Zij was zoo van alle 

 zijden ingesloten, dat zij het lijkje moest blijven vasthouden. Door 

 eene naauwe spleet drong nog een lichtstraal tot haar door, en zoo 

 kon zij de dagen tellen. Eerst op den elfden dag werd zij opgedol- 

 ven. Zij herstelde, maar bleef droefgeestig en zwaarmoedig, kon het 

 gezigt van een kind niet verdragen en wilde noch huwen, noch in een 

 klooster gaan. Zij hield zich bij voorkeur op in eenzame plaatsen , 

 keerde zich met eene huivering af van huizen , en zat liefst stil pein- 

 zende onder eenen boom, van waar geen gebouwen te zien waren. 

 Zoo leidde zij nog gedurende eenige jaren een treurig leven en stierf, 

 toen zij vijfentwintig jaren oud was. 



Gelukkiger was het lot van marianna de franceschi , eene schoone 

 jonge dame van twintig jaren, die, bij de aardbeving van 1804, te 

 Guardia Regia werd uitgedolven, na gedurende tien dagen en acht 

 uren begraven te zijn geweest. Zij herstelde geheel , huwde en werd 

 de moeder van een talrijk kroost. 



Eene dame met haar kind werd na 30 uren door haren teeder min- 

 nenden echtgenoot uitgedolven , die schier bezweek onder de vermoei- 

 jenis van het graven. Toen men haar vroeg, welke hare gedachten 

 gedurende dien tijd waren geweest, antwoordde zij: «ik was wach- 

 tende." 



Bij de laatste aardbeving , herinnerde zich een heer te Montemurro , 

 nadat hij met zijne vrouw en talrijk huisgezin uit het huis ontvlugt 

 was , dat nog een zijner kinderen te bed was achtergelaten. Hij 

 keerde terstond terug om ook dit te halen , maar het huis stortte aan 

 alle zijden in, en hij bleef alleen op een muur staan, terwijl al de 

 zijnen door het neervallend puin gedood werden. De slag was te 

 groot; zijn verstand begaf hem, hij werd volslagen krankzinnig. 



