130 STUDIËN OVER BORNEO EN DE DAJAK'S 



het zoeken daarvan, alsmede over het vangen van visch door de inlan- 

 ders zijn eenige nadere bijzonderheden der vermelding niet onwaardig. 

 Het inz amelen van «wilden" honig en was. — Men begint met 

 het opsporen der » honig-boomen '' oi tangirangs, welker reusachtige 

 stammen zich tot honderd en meer voeten kunnen verheften en waarin 

 de wilde bijen bij voorkeur hunne nesten of » idans " maken , soms , 

 naar men zegt , in gunstige jaren ten getale van 100 of 200 stuks. 

 Daar de eens verdreven bijen-zwermen zich nogtans in volgende jaren 

 gemeenlijk weder op dezelfde boomen zouden nederzetten, plaatsen 

 sommige Dajaks daarin vooraf eene ruw bewerkte soort van houlen 

 bijen-korven, en wordt ook zonder deze voorzorg het regt van eigen- 

 dom op de honig-boomen bij de verschillende stammen streng gehand- 

 haafd. Na alvorens lange ladders aan en in deze boomen te hebben 

 aangebragt , klauteren eenige moedige en jeugdige inboorlingen bij het 

 vallen van den nacht, met brandende fakkels gewapend, zoo vlug slechts 

 eenigzins doenlijk, omhoog tot in de nabijheid der nesten, onder het 

 aanhoudend geroep der omstanders, die op een' eerbiedigen afstand 

 in het bosch verscholen hen tot voorzigtigheid aanmanen. De vonken 

 spreidende fakkels naar alle kanten in het rond zwaaijende , verjagen 

 de honiggaarders de wilde bijen, die in den onmiddeiiijken omtrek de 

 lucht vervullen met hun gegons. Wanneer voor een oogenblik de 

 rook optrekt , vertoont zich het naakte lijf van den inlander , die zijn 

 gevaarlijk werk verrigt, onder het zingen van melancholische, doch 

 soms ook poëtische liederen, ongeveer van den navolgenden inhoud: 



»0 bijl die aan het nesi hangt; 

 Val nt'iler met de vuurvuiik. 

 Verschrik niet, doch verbeeld u: 

 Te dartelen in goudl " 



Na het verjagen der zwermen , worden de nesten losgemaakt en 

 laat men die nederzakken op matwerk aan den voet des booms. Daal- 

 de inlanders deze werkzaamheden met evenveel moed en vlugheid als be- 

 daardheid en overleg weten ten einde te brengen, verneemt men daarbij 

 slechts zelden van ongelukken. «Daags daarna intusschen,'' zegt sou waner, 

 die deze inzameling soms bijwoonde, »is het volstrekt niet raadzaam, 

 de honig-boomen te naderen ". Menigeen , die toevallig of onvoorzig- 



