OF ZOOGENAAMDE «KOPPENSNELLERS" VAN DIT EILAND. 137 



een gewoon, doch klein driehoekig mes, met een zeer lang rolrond 

 handvat. Dit mesje, dat ik bij vele andere Dajakkers niet vind vermeld, 

 noch op de platen van schwaner afgebeeld , zou meer bij uitzondering bij 

 de Poenans, Kajans en andere ware woeste of wilde » koppen-snijders" 

 in gebruik zijn , en dienstig wezen om de na den doodelijken houw nog 

 overgeblevene zachte deelen gemakkelijker te kunnen losscheiden ! 

 Het gehalte dezer wapens is bijzonder deugdelijk, het ijzer van onze 

 gewone ijzeren poken en tangen, zooals mij zelven bleek, kan men 

 er ligtelijk mede in- en doorhakken , zonder dat de » mandau " bescha- 

 digd wordt. De Dajakkers weten er dan ook eene verbazende kracht 

 mede uit te oefenen; schwaner zag met een' enkelen slag daarvan 

 de dij van een' gevangenen vijand doorhouwen. Ten einde hunnen 

 eigenen nek tegen dergelijke slagen eenigermate te beveiligen , wor- 

 den dikwijls de zware en langgroeijende hoofd- haren over den hoofd- 

 doek teruggeslagen of zij hangen geheel los, achterwaarts tot op den rug. 

 Dat de haren daartoe soms met deze bedoeling worden gebezigd, 

 blijkt mij daarenboven uit de omstandigheid, dat op een gedeelte van 

 Westelijk Borneo, waar het koppen-snellen schijnt afgeschaft te zijn, 

 de mannen hun hoofdhaar, zoo als Mevr. pfeiffer zag, kort afge- 

 sneden dragen. Hieruit reeds vloeit voort , dat dit wreede gebruik niet 

 over het geheele eiland meer plaats vindt , terwijl het meer in het bij- 

 zonder nog stand houdt bij de zwervende en onafhankelijke stammen der 

 bergstreken. Den Dajakkkers der beneden-rivieren en aan die van de 

 kust-landen is het dan ook , in zooverre zij afhankelijk zijn en onder ons 

 Gouvernement of dat der daaraan leenpligtige Sultans staan , gestrengelijk 

 verboden. Dat velen zich evenwel niet aan dit verbod houden , staat 

 vast ; dat het zelfs door sommige Mahomedaansche Vorsten wordt toe- 

 gelaten, is mede beweerd, en wel uithoofde dat veeltijds gelijktijdig 

 gevangenen worden gemaakt, die hun dan als slaven dienen ; als beloo- 

 ning daarvan laten zij dan aan de Dajakkers de door dezen gesnelde 

 hoofden. In verband hiermede leest men, dat, wanneer de Dajakkers, 

 in verbond met de meer hebzuchtige Maleijers , op rooftogten uitgaan , 

 steeds dit beding wordt getroffen, dat de laatsten de buit, de eersten 

 de koppen mogen medenemen. Onder meerderen, die het tegenwoor- 

 dig niet meer uitoefenen, worden de Dajakkers langs de Ta/cm-rivier 



