OP ZOOGENAAMDE «KOPPENSNELLERS" VAN DIT EILAND. 141 



reizigers, hulpelooze vrouwen, weerlooze kinderen; — ware stroop- 

 togten , moord-geschiedenissen alzoo , alleen met het doel om zoo spoe- 

 dig mogelijk een of ander afgehouwen hoofd, onverschillig welk, 

 mede te brengen! Voornamelijk deze laatste handelwijze wordt, zoo 

 als vrij gelijkluidend door alle reizigers staat vermeld, veeltijds op 

 eene lafhartige en verraderlijke manier ten uitvoer gelegd. Achter 

 boomstammen , in het hooge , digte gras of in eenigeandere hinderlaag 

 verscholen, wacht men het voorbij trekkende slagtoffer af en verwondt 

 dit alvorens door een of meer vergiftige blaas-pijlen, of wel men 

 wacht tot .het individu in slaap is gevallen en brengt dit dan eenen 

 zwaard-houw toe in de beenen , — waardoor ongeschiktheid tot verde- 

 diging of ontvlugten wordt beoogd, — waarna in beide gevallen een 

 behendige slag het hoofd van den romp scheidt. Hieruit blijkt in 

 ieder geval, dat, hoezeer het «snellen van hoofden" door de inlan- 

 ders als een bewijs van moed wordt aangezien , deze intusschen niet is 

 gelegen in de uitvoering, maar alleen daarin, dat zij, die op dezen roof 

 uitgaan, insgelijks dikwijls zelve blootstaan aan een gelijksoortig lot. 



De afgeslagene hoofden worden gemeenlijk in daartoe afzonderlijk 

 bestemde mandjes medegevoerd; deze zijn vervaardigd van »rottan" 

 en meestal versierd met schelpjes (zoogenaamde «katjes"), of ook 

 wel met gevlochten menschenhaar , gelijk ik er vroeger een, aan den 

 Off. v. Gez. bij de Marine peters toebehoorende, heb gezien. 

 In het Noorden is dit volgens keppel niet altijd het geval , maar 

 worden de » gesnelde ".' hoofden ook wel medegenomen , hangende aan 

 een koord om het lijf, terwijl die daaraan zijn bevestigd door vast- 

 knooping aan eenen lok van het hoofdhaar. Zelfs gedurende den slaap 

 verlaten zij dezen «kostbaren schat" niet. Dat in Broenei de koppen- 

 snellers-manden overigens wel eens in gebruik zijn , bleek mij uit eene 

 mededeeling van brooke. Hij ontving zelfs het berigt , dat een hem 

 vijandelijk gezinde stam aan de Sareboes-rivier te kennen had gege- 

 ven , dat men het daar op zijn leven had gemunt ; het opperhoofd van 

 dien stam had in de rigting naar Serawak eene zoodanige «mand" 

 in een' hoogen boom gehangen, bestemd om bij de eerste gelegenheid 

 brooke's hoofd te bevatten! 



Bij de terugkomst van » assan-togten " , vooral wanneer die ten 



