OVER DE NOORDPOOLRE1ZEN IN DE LAATSTE JAREN. 169 



om franklin op te sporen werden dan ook in eene noordelijke rig- 

 ting gedaan, terwijl men, gelijk later bleek, hem in het zuiden ge- 

 zocht moest hebben. Dat men zich in de rigting vergist had, werd 

 eerst ontdekt door dr. rae, die op eenen ontdekkingstogt op de west- 

 kust van het eiland Boöthia van eenige Eskimo's vernam , dat zij in 

 1850 een troep van 60 blanke mannen ontmoet hadden, die met eene 

 sloep langs de kust van het Koning- Willemsland , ten zuiden van 

 Boöthia trokken, nadat zij hunne schepen verloren en geen leeftogt 

 hadden, dan wat zij door de jagt opdeden; dat zij later 30 van dezen 

 gevonden hadden, die allen den hongerdood gestorven waren. De 

 staat, waarin zij de lijken gevonden hadden, bewees, dat de ongeluk- 

 kigen door den vreeselijksten hongersnood gedrongen waren geworden 

 om zich met het vleesch der gestorvenen te voeden. De voorwerpen, 

 die dr. rae van de Eskimo's kocht , bleken duidelijk aan het scheeps- 

 volk van franklin te hebben toebehoord. 



In Engeland wilde men echter nog geen geloof schenken aan het 

 verhaal der Eskimo's. Men beriep er zich op, dat Eskimosche berigt- 

 gevers het verhaal van anderen hadden, dat men op hunne geloof- 

 waardigheid volstrekt geen staat kon maken, dat zij welligt het 

 scheepsvolk van franklin vermoord hadden, om zich zoo van hunne 

 goederen meester te maken, en dat zij nu tot hunne verschooning dit 

 verhaal van kannibaalsche barbaarschheid hadden uitgestrooid. 



Men bleef daarom nog steeds de hoop voeden, dat franklin en 

 zijne manschappen in leven zouden kunnen zijn. Men meende daarvoor 

 een grond te vinden in den rijken overvloed van dierlijk leven , het- 

 welk zich in deze ijswoestijnen beweegt. Zeehonden, sneeuwhoenders 

 en hazen zijn er in zulk eene menigte, dat men er niet ligt van 

 honger sterft. Op de Walvisch-eilanden schoten de officieren van 

 kapitein john ross zoo vele zeevogels , dat de gansche scheepsbeman- 

 ning er van verzadigd kon worden. De Melville-baai wemelde zoo 

 van vogels, dat kapitein parry twee walvischbooten met eijeren vul- 

 de. In de Regents-invaart en op het schiereiland Boöthia kon ross 

 van 1829 tot 1833 zich bijna het geheele jaar door van dierlijk voed- 

 sel voorzien. Richardson verzamelde in den winter van 1848 en 

 1849 niet minder dan 5191 visschen en 13810 pond wild. Een der- 



