OVER DE NOORDPOOLREIZEN IN DE LAATSTE JAREN. 175 



ven de ijsvlakte verheffende randen werden aangewezen. Reeds kon 

 er een man op staan. Van dit oogenblik af waren de zeilen negen 

 maanden lang zonder eenig nut. De beweging der schepen en het 

 lot der reizigers hing eenig en alleen van den drijvenden ijskerker 

 af. Den 20 October was de ijsschol in de onmiddellijke nabijheid van 

 het schip ongeveer twintig duim dik geworden. Zij had zich met 

 andere ijsvelden van verschillende grootte zoo door elkander gewerkt , 

 dat zij voor het oog een deel der groote ijsvlakte geworden was, 

 slechts begrensd door de vooruit springende rotsen der kusten en een 

 smal kanaal van open water, hetwelk haar van de kust scheidde. 



Zoolang men in het Wellington-kanaal bleef, had het ijs nog niet 

 zijne volle vastheid en taaiheid verkregen. Zijne zamenstelling was 

 korrelig, bijna zwamachtig; zijne massa van zoutwater doortrokken en 

 zijne elasticiteit zoo groot, dat het tegen de schepen verbrokkelde, 

 of het afdruksel van de schepen aaEnam, onder het geweld van eene 

 drukking, die ze onder andere omstandigheden zeker verpletterd zou 

 hebben. 



Toen in het midden van straat Barrow de winternacht van Decem- 

 ber was aangevangen en de thermometer 15 en 20 graden onder nul 

 stond, kreeg het ijs eene dikte van drie voet en eene hardheid als 

 vuursteen. Dit ijs was aan zijne oppervlakte geheel frisch en werd 

 door de aanwending van salpeterzuur-zilver niet in het minste ge- 

 kleurd. 



Terwijl de vaartuigen hier met eene gemiddelde snelheid van twaalf 

 mijlen door een kanaal dreven , dat door de vooruit springende rotsen 

 vernaauwd werd, had de allervreeselijkste ijsbraak plaats. Het scheen, 

 alsof de verschrikkingen van eenen hevigen storm zich met de uit- 

 barsting eener kanonnade en het kraken eener aardbeving vereenigden. 

 De ijsschots scheurde midden door. Donkere stroomen, van welke 

 zich een dampende vorstrook omhoog verhief, verbreidden zich als 

 een net over de gansche ijsvlakte. Het schip, dat nu eens op zijde 

 geworpen werd, dan eens met den boeg naar beneden in het ijs dook, 

 scheen elk oogenblik met verplettering bedreigd. 



Toen was men het best in staat de vorming der ijsheuvels (hum- 

 mocks) waar te nemen. Men stelle zich eene effene , met sneeuw 



