176 OVER DE NOORDPOOLREIZEN IN DE LAATSTE JAREN. 



bedekte ijsvlakte voor, die op beide zijden door eene geweldige 

 voortschuivende magt aangegrepen wordt, of twee zich voortbe- 

 wegende, voeten dikke, mijlen breede ijsligchamen , die met de 

 randen tegen elkander aanstooten. Het reine witte sneeu wkleed, 

 dat ze dekte , blijft wel onveranderd ; maar plotselijk bemerkt men , 

 dat zich hier en daar kleine heuveltjes uit de sneeuw opheffen. Zeer 

 spoedig ontstaan er eene menigte dwars over het ijs loopende ruggen 

 of golven. Nu hoort men voor het eerst een scherp brommend en 

 knarsend geluid. De ijsschots, die zoo even nog geheel vlak was, 

 is in eene afhellende vlakte gebogen. De sneeuw begint zich te 

 bewegen; kleine scheuren vliegen in alle rigtingen, meestal echter 

 evenwijdig aan de lijn , om welke de drukking plaats heeft , over de 

 ijsvlakte. Het brommend en knarsend geluid vermengt zich nu met 

 gedurig herhaalde , lang uitgerekte knallen. Plotselijk openen zich 

 de scheuren in de sneeuw als wigvorraige kloven. Nu is het tijd 

 zonder om te zien te vlugten; want men staat regt in het middenpunt 

 van een zich vormenden ijsheuvel. 



Terwyl men vlugt, hoort men achter zich een luiden knal, verge- 

 zeld van een snorrend gedruisch, als van een menigte weefgetouwen. 

 Men ziet, hoe de schots in het midden langzaam uit elkander gaat. 

 De randen der vroeger vermelde scheuren stijgen nu in reusachtige 

 tafels omhoog. De ijsbladen van de beide zijden des kloofs raken 

 elkander aan en buigen zich om en breken af. De ijsschotsen , waar- 

 van zij afgebrokkeld zijn, drukken met vernieuwde kracht tegen elkan- 

 der om de ledige ruimte, die er ontstaan is, aan te vullen, totdat zij 

 tegen elkander opstijgen, ombuigen, weder afbreken en de reeds lig- 

 gende ijsschotsen voor zich uitschuiven of zich daarboven opstapelen. 

 Geheele vlakten vermorselen zich zoo onder gedurig scheuren en 

 barsten in dikke ijsbladen. En in weinige minuten is de zoo stille 

 sneeuwvlakte met geweldige ijsheuvels bedekt, die zich in lange rijen 

 mijlen ver uitstrekken. 



Nu eens zien deze er zoo wild en ordeloos uit, alsof de Ti- 

 tans schuifkarren vol marmer op die ijsschotsen uitgestort hadden; 

 dan eens zijn zij door de van alle zijden op hen inwerkende drukking 

 zoo verbrokkeld , dat zij gelijken op in stukken geslagen suikerbroo- 



