OVER DE NOORDPOOLRE1ZEN IN DE LAATSTE JAREN. 179 



een scheepskameel. Eerst na ontzaggelijk veel moeite gelukte het 

 het schip van dezen belemmerenden last te bevrijden. Men kon weer 

 onder zeil gaan op eene zee, die bedekt was met lage ijsbergen en 

 verweerde schotsen van de meest fantastische gestalten. Den 16 

 Junij kwam men te Godhaven op de Groenlandsche kust aan. 



Na eene kortstondige rust werd de reis reeds den 22 Junij weder 

 hervat en noordwaarts voortgezet. Reeds den 24 geraakten zij weder 

 in het pakijs bezet , hetwelk gewoonlijk de Baffinsbaai voor een groot 

 deel vult. Na herhaalde en moeijelijke pogingen om voor den 

 winter deze ijsbarrière door te breken en zich, gelijk vroeger, west- 

 waarts door Lancaster-sund naar het Wellington-kanaal te wenden, 

 zag kane zich in de noodzakelijkheid voor dit jaar den togt naar het 

 noorden op te geven en naar New-York terug te keeren. 



Reeds in December werd hem aldaar het bevel over eene tweede 

 expeditie naar de Noordpool opgedragen. Hij moest trachten langs 

 de westkust van Groenland zoover mogelijk naar de Noordpool door 

 te dringen , waar hij hoopte eene ijsvrije zee te vinden. Reeds den 

 30 Mei 1853 verliet hij New-Tork en bereikte den 1 Julij de kusten 

 van Groenland : vandaar ging het onder gedurigen strijd met ijsbergen 

 en drijvende ijsvelden voorwaarts tot aan kaap Aiexander en kaap 

 Isabella, aan den ingang van Smith-sund. Eene tot hiertoe door nie- 

 mand bevaren zee lag nu voor hen. 



Reeds den 7 Augustus stootte men op p-.kijs, dat uit zeer zware 

 schotsen zamengesteld en reeds verscheidene winters oud was. Hoe ver- 

 der men in dit ijslabyrinth boorde, des te sterker hinderpalen ont- 

 moette men allerwege. Eindelijk den 20sten Augustus brak een vreese- 

 lijke storm los. De ankertouwen, waarmede men het schip aan een 

 ijsberg vastgemaakt had, scheurden vaneen. In een naauw vaarwater, 

 aan de eene zijde door een aan den oever vastzittenden steilen ijsmuur 

 van 30 tot 40 voet dikte , aan de andere zijde door den rand van het 

 vaste pakijs begrensd , terwijl de drijvende ijsklompen en bergen door 

 den storm voortgezweept, onophoudelijk het schip beukten en telkens 

 dreigden tj vermorselen, scheen de ondergang onvermijdelijk. Door 

 verbazende krachtsinspanning en door eene verwonderenswaardige te- 

 genwoordigheid van geest gelukte het aan kane om eindelijk het 



12* 



