182 OVER DE NOORDPOOLREIZEN IN DE LAATSTE JAREN. 



eenen van kane's beste schepelingen, van boord was gegaan , bereikte 

 den loden den grooten gletscher. Het was hun onmogelijk dien te 

 bestijgen. Zij begaven zich dus te voet op een eiland, dat op een 

 afstand van 200 schreden vlak voor den steilen gletscherwand lag. 

 Van de hooge vlakte van dit eiland hadden zij het onbelemmerd ge- 

 zigt op deze uit het binnenland afdalende ijszee. De gletscher schijnt 

 het land met een golvend ijsdek van 20 tot 30 voeten dikte te be- 

 dekken, tot hij het strand bereikt, waar hij, altijd voortschuivende , 

 groote ijsbrokken naar beneden laat vallen, die daar blijven h><*en 

 lot dat later afgescheurde brokken de vroegere verder naar zee voort- 

 schuiven , waar zij dan door den stroom als ijsbergen worden mede- 

 gevoerd. 



Zij zetten hun togt noordwaarts voort in gelijke lijn met den glet- 

 scher, van welken zij zich vijf lot zeven mijlen verwijderd hielden. 

 Zoo kwamen zij in de Peabody-baai. De ijsbergen stonden hier zoo 

 digt bij elkander, dat de reizigers naauwelijks eene scheepslengte 

 vooruit zien konden. Sommige raakten elkander bijna aan , zoo dat 

 zij door openingen dringen moesten, die naauwelijks vier voet breed 

 waren. Somtijds zelfs lieten zij geheel geen doorgang toe , daar de 

 opening tusschen hen geheel met vergruizeld ijs was opgevuld. Het 

 kompas was in dit labyrinth hun eenigste gids. 



Na ontzaggelijk veel moeite gelukte het hun uit dezen doolhof te 

 geraken. Zij zagen de westkust van Groenland voor zich, waar de 

 groote gletscher eindigt en het land zich als eene vaste kust van 400 

 voet hoogte voordoet. Hier langs zetten zij hunne reis voort op het 

 landijs, dat zich als eene vaste straat aan den voet der rotsen had 

 aangezet, tot aan eene kaap, die zij Andrew Jackson noemden. Toen 

 zij deze kaap achter zich hadden , zagen zij niets dan water voor 

 zich. Het land werd lager en vertoonde zich als eene wijde vlakte , 

 die van golvende heuvels was doorsneden. Hier zagen zij eenen hun 

 ongewonen rijkdom van dierlijk leven. Eiderganzen en koningseenden , 

 zeezwaluwen en meeuwen vertoonden zich in zoo ongemeene menigte , 

 dat het water er zwart van was en de rotsen geheel bezet waren. Zij 

 zagen hier eene opene doorvaart , breed genoeg, dat een fregat er 

 in had kunnen wenden. De wind waaide hevig uit het noorden en 



