184 OVER DE NOORDPOOLREIZEN IN DE LAATSTE JAREN. 



zich niet bedienen, daar de bevaarbare sleuven in het ijsveld zich 

 reeds door nieuw ijs begonnen te sluiten. Men moest dus wel toe- 

 bereidselen maken tot eene tweede overwintering. Sommigen meen- 

 den, dat er nog kans bestond met booten naar het zuiden door te 

 dringen. Kaxe gaf hun daartoe vrijheid en bleet' met acht man op 

 zijne brik achter. Hij liet zijn schip geheel naar de wijze der Eskimo's 

 tot eene winterwoning inrigten. 



Deze tweede overwintering ging met oneindig veel meer moeite 

 vergezeld, dan de eerste. De voorraad van wildbraad ging ten einde. 

 Met de hoogste inspanning kon slechts nu en dan eenig wild worden 

 opgedaan, soms met het grootste levensgevaar der jagers. Kane deed 

 daarom zijn best om met de Eskimo's, die hem nu en dan bezochten, 

 in goede verstandhouding te staan , ten einde van hen versch vleesch 

 te verkrijgen. Dit gelukte hem volkomen. Zoo lang zij in het ijs 

 gevangen waren, hadden zij aan de Eskimo's onschatbare raadgevingen 

 te danken in alles , wat de jagt betrof. Dikwijls jaagden zij gemeen- 

 schappelijk en de vangst werd gelijkelijk tusschen hen gedeeld. In 

 hagchelijke oogenblikken voorzagen de Eskimo's h.n van vleesch. 

 Tot het laatste toe stonden de Eskimo's en de Amerikanen op den 

 besten voet met elkander. 



De schaarschheid van versch vleesch had echter een noodlottigen 

 invloed op de gezondheid der schepelingen. In de tijden van den 

 grootsten nood waren som3 maar weinigen voor arbeid en jagt geschikt. 



Ook in dezen winter deed kane in vereeniging met eenige Eskimo's 

 eenen togt naar het Kennedy-kanaal en bezocht met hen den Humboldt- 

 gletscher. Zij vonden aan de tegenoverliggende kust eene groep van 

 vervallen Eskimo-hutten, steenhoopen en graven; herinneringsteekenen 

 van een geslacht, dat vroeger hier zijne woning had gevestigd. 



Reeds in den winter was men begonnen voorbereidselen te maken om 

 het schip te verlaten. Drie booten werden in gereedheid gebragt en 

 op sleden gezet, om over het ijs getrokken te worden. Eene andere 

 slede was voor de kranken bestemd. Op den 17 Mei 1855 nam de 

 bemanning plegtig afscheid van het schip en zette den moeijelijken 

 sledetogt over het ijs, in het eerst om de zwakheid der manschap slechts 

 zeer langzaam, voort. Den 19 Junij werden de booten te water gebragt 



