186 OVER DE NOORDPOOLRE1ZEN IN DE LAATSTE JAREN. 



ges van wellington, smith en jones onderzocht hebben, komen 

 daarin overeen , dat het zeeëngten zijn , die in eene groote zee uit- 

 monden. Dit was ook parry's overtuiging, toen hij in 1827, over 

 het ijs ten noorden van Spitsbergen tot op 82 graden doordrong en 

 daar eene opene zee ontdekte. Scoresby sprak dit reeds voor veertig 

 jaren als zijne overtuiging uit. 



Op zichzelf was dit ook niet onwaarschijnlijk. Eene zeer diepe 

 zee , die door stroomingen bewogen wordt , kan niet geheel bevriezen , 

 hoe streng de koude ook zijn moge. Tusschen de eilanden in dien 

 doolhof van kanalen en zeeëngten hoopt de ijsmassa zich geweldig 

 opéén; maar op de vrije zee, waar magtige stroomingen eene gedu- 

 rige circulatie in stand houden, is eene volkomene ijswording niet 

 denkbaar. De Poolzee toch ontvangt jaarlijks eene ontzettende water- 

 massa uit de groote rivieren van Azië en Noord- Amerika, die in de 

 Ijszee uitstroomen. Deze waterontlasting heeft alleen dan plaats, als 

 de geweldige sneeuw- en ijsmassa's der rivieren ontdooid zijn. Het 

 waterbekken van de Poolzee wordt daardoor opgehoopt vol water en 

 tracht zich te ontlasten in de zuidelijk gelegen zeeën. Dit geschiedt 

 door de Behringstraat , door den archipel boven de Baffins- en Hud- 

 sonsbaai en tusschen Groenland en Noorwegen door. Gedurende den 

 zomer heeft de stroom eene rigting van het zuiden naar het noor- 

 den. Uit dit alles blijkt , dat het bekken van de noordelijke Ijszee 

 het middenpunt zijn moet van eene magtige watercirculatie. 



Desniettegenstaande blijft het bestaan van eene opene ijszee onzes 

 inziens hoogst twijfelachtig. Wel zag morton op 82 graden 17 mi- 

 nuten noorderbreedte eene opene zee; maar wij weten niet, hoever 

 deze opene zee zich heeft uitgestrekt. De zee kan door een zamen- 

 loop van oorzaken juist in dien tijd en op die plaats vrij van ijs ge- 

 weest zijn, zonder dat men regt heeft daaruit het bestaan van eene 

 ijsvrije Poolzee op te maken. Waar kapitein parry in het Welling- 

 ton-kanaal een vrij vaarwater vond , raakte belcher later in het 

 ijs bezet. Kapitein inglefield meende in Smith-sund eene vrije zee 

 gevonden te hebben , waar kane later eene onoverkomelijke ijsbelem- 

 mering vond. Wie zegt ons, dat de opene zee, die morton zag, op 

 andere tijden niet weder met ijs bezet is? 



