202 DE KWABAAL-VERWARRING. 



De magge, door linné Blennius viviparus en door cuvier Zoarces 

 viviparus geheeten (zie bladz. 207 , fig. 4) , behoort tot de orde der 

 stekelvinnigen, Acanthoptenjyü , en tot de familie der Blennoiden of 

 volgens anderen tot de Gobioiden. Sommige natuurkundigen maken 

 bezwaar om dezen visch /tot de stekelvinnigen te rekenen , wijl bij 

 geen harde vinstralen heeft, noch in het voorste gedeelte van zijne 

 rugvin , noch in zijne aarsvin ; slechts in het achterste gedeelte der 

 rugvin, op de plaats waar het schijnt alsof er eenige stralen als afge- 

 beten zijn , bevinden zich eenige niet vertakte of niet gearticuleerde 

 stralen. Desniettemin behoort de magge toch tot die orde gerekend 

 te worden , wijl zij overigens in alle opzigten volkomen met den 

 Gunnellus overeenstemt, die een echte stekelvinvisch is; en men door 

 van den Zoarces eene andere familie te maken , noodeloos eene onder- 

 verdeeling maakt ten nadeele van de wetenschap. 



Zoover bekend is, vindt men in geheel Europa geen ander voorbeeld 

 van eenen visch met een beenig geraamte , die levende jongen voort- 

 brengt ; — vandaar zijn naam viviparus. Niettegenstaande de magge 

 reeds sedert schonevelde bekend is en het tevens van algemeene 

 bekendheid is, dat zij geen kuit schiet, gelijk de overige Europesche 

 visschen, is het toch nog altijd een duister punt in de natuurlijke 

 historie, op welk eene wijze de voortteling van dezen visch plaats 

 heeft. Het is hier in dit Tijdschrift voorzeker de plaats niet om in 

 uitvoerige beschouwingen over dit punt te treden; wij willen beginnen 

 met de magge te beschrijven en ter zijner plaatse het noodige over 

 hare voortplanting te pas brengen. 



Het ligchaam is van voren rond en het staartgedeelte loopt spits 

 uit , terwijl het zijdelings is platgedrukt en tevens hoe verder naar 

 achteren des te dunner wordt. De kop is bovenop plat en de snuit 

 stomp. De bek is wijd, met zachte, vrij dikke lippen omzoomd. Het 

 onderste neusgat ligt in een vleezig kokertje tusschen de oogen en 

 de bovenlip ; het bovenste neusgat is zoo klein , dat het slechts door 

 het vergrootglas als een klein gaatje zigtbaar is. De tong is zacht , 

 kort , breed en gelijkt op een vleeschheuveltje. Zoowel in de boven- 

 kaak als in de onderkaak ziet men eene rij kleine tandjes, dertig in 

 getal; doch achter de tandenrij der onderkaak bevindt zich in het 



