DE KWABAAL-VERWARRING. 205 



en de grootte van een hennipzaad hebben. Naar de grootte van de 

 magge schijnt het getal der jongen te verschillen, die, welke ik 

 onderzocht heb , hadden ongeveer 80 jongen , ofschoon ekström dit 

 getal op 100 tot 200 stelt. Men zegt, dat als men eene levende 

 magge opent en de jongen in zeewater doet, zij terstond beginnen te 

 zwemmen en een uur of vijf in het leven blijven. Als men op den 

 buik van eene doode magge drukt, komen die jongen er een voor een 

 uit en altijd met den kop vooruit, zelfs al heeft men het voorwerp 

 eenigen tijd op liquor bewaard. Die jongen zegt men, dat uitmuntend 

 o-eschikt zijn om daarin den omloop van het bloed waar te nemen, 

 door middel van het mikroskoop. Ik heb mij daarvan evenwel niet 

 kunnen overtuigen, wijl mijne exemplaren dood waren, toen ik hen opende. 



Volgens vaj.encienxes vindt men omstreeks de lente- dag- en 

 nachtevening eene menigte zeer kleine eijertjes in de eijerstokken, 

 die langzamerhand grooter en roodachtig van kleur worden ; midden 

 in den zomer ziet men in die eijertjes twee kleine , zwarte stipjes, 

 die de oogen van het jonge dier zijn. Tegen den winter zijn de jongen 

 rijp; die ik onderzocht heb, waren in November op het punt om in 

 de wereld te verschijnen. Men wil evenwel , dat Januarij vooral de 

 tijd is, waarop de maggen jongen krijgen, hoezeer het schijnt, dat dit 

 bijna het geheele jaar door het geval is. Overigens schijnen er veel 

 meer wijfjes dan mannetjes bij deze soort van visschen gevonden te 

 worden ; ook zijn de laatsten kleiner dan de eersten en veelal helderder 

 van kleur. In het museum van de Hollandsche Maatschappij van We- 

 tenschappen te Haarlem , heb ik twee exemplaren , een mannelijk en 

 een vrouwelijk , geplaatst. 



De magge zwemt zelden hoog in het water , maar blijft meestal op 

 den bodem onder bossen zeewier , steenen enz. Daarom noemt men 

 haar in Zweden Tanglake, naar den naam van het wier, Tang. 

 Haar voedsel bestaat uit kleine visschen , vooral jonge haringen , 

 wormen en ook uit het dier der gewone mossel, Mytilis edulis ; volgens 

 vele schrijvers vindt men altijd verbrijzelde schelpen van dat weekdier 

 in hare maag. Op hare beurt wordt de magge zeer veel gegeten door 

 verschillende watervogels, vooral door den grooten Zaag bek, 

 Mergus merga r nser L. Overigens zwemt de magge vrij snel en op de 



