GEEFT DE MAAN WARMTE AAN ONZE AARDE? 219 



onvermijdelijk gevolg hiervan is , dat zij , door de lucht gaande , daarin 

 een aanmerkelijk gedeelte van hunne warmte verliezen , welke zij aan 

 de lucht afgeven. Sommigen hebben dit verlies van warmte op nog 

 minder dan een derde geschat ; anderen zijn van oordeel , dat de zon- 

 nestraal van het oogenblik dat hij in onzen dampkring treedt , tot dat 

 hij de aarde bereikt, op dien weg 70 p.c. van zijne warmte verliest, 

 of liever aan de lucht en het daarin vervatte vocht, aan wolken en 

 nevels mededeelt. 



Een noodzakelijk gevolg hiervan is, dat de intensiteit van de warmte 

 der zonnestralen boven de wolken aanzienlijk grooter moet zijn dan 

 daar beneden; de afstralende zonnewarmte heeft daar boven nog het 

 •aanmerkelijk verlies niet geleden, hetwelk zij noodwendig in de wol- 

 kenstreek en in de benedenste luchtlagen zal ondergaan, eer zij de 

 aarde bereikt. Zoo bevond prof. smyth het ook op den top van den 

 Guajava. Reeds op den eersten dag zijner proefnemingen sprong één zij- 

 ner thermometers door de zonnewarmte. Hij was zoo ingerigt, dat zijne 

 schaal slechts eene temperatuur van 140 graden Fahrenheit kon aan- 

 wijzen. Zoodra hij nu aan de regtstreeksche zonnestralen werd bloot- 

 gesteld, klom het kwik zoo spoedig, dat het weldra die hoogte bereikt 

 had, en bij zijne poging om zich verder uit te zetten de glazen buis 

 in stukken deed springen. Men zette de waarneming voort met in- 

 strumenten met langere buizen en des middags stond het kwik op 168 

 graden. Des anderen daags verkreeg men nog sterkere uitkomsten. 

 Reeds des morgens om half tien bij stil en schoon weder klom de 

 thermometer tot 180 graden, tot zoo ver als de schaal geteekend was. 

 De uitzetting van het kwik duurde nog steeds voort, zoodat op den 

 middag het veiligheidsbakje aan de buis verbonden om het overloo- 

 pend kwik op te vangen , daarmede half gevuld was. Den 4 Au- 

 gustus hadden de zonnestralen de kracht om het kwik tot 212 graden 

 (100 graden op de tiendeelige schaal) dat is tot dat punt te doen stij- 

 gen, waarop het water op de hoogte van de oppervlakte der zee 

 begint te koken , terwijl het op den top van dien berg reeds met eene 

 hitte van ruim 191 graden tot koken overging. 



Maar, zoude men zeggen, hoe was het mogelijk bij zulk eene inten- 

 siteit van de warmte der zonnestralen , op kookhitte te kunnen leven ? 



