ALCHEMIE. 



235 



materia prima aan te wenden, b. v. het sap van Chelidonium, van de 

 bloemen der Persicaria , de rhabarber , de Mercurialis anima , de Lunarta 

 major en minor, terwijl ook enkelen hunne kunst beproefden op padden en 

 slangen, op vleesch , beenderen, bloed, haren, tot op urine toe. Ook 

 aarde, eenige voeten beneden de oppervlakte uitgegraven, regenwater, 

 sneeuwwater, dauw, in welke vochten men meende pat de in de 

 lucht zwevende wereldgeest, spiritus mundi, zat, kregen hunne beurt. 



Hieruit, wat het dan ook zijn mogt, moest nu de kwik der wijsgeeren, 

 de Mercurius philosophorum , worden gemaakt, die ook maagdenmelk, 

 verscheurende draak, veelal echter de groene leeuw genaamd werd. 



Dan had men eene tweede stof noodig, t. w. het philosophisch goud, 

 aurum phüosophorum, waaronder door velen gewoon, maar zuiver goud , 

 door anderen eene met goud overeenkomstige , doch tevens er van 

 verschillende stof verstaan werd. 



De kwik der wijsgeeren, die het vrouwelijk element voorstelde, 

 werd met dat goud, het mannelijk element, vermengd, en gedaan in 

 een philosophisch ei, zijnde niets anders dan eene eivormige glazen 

 kolf. Deze plaatste men in een asch- of zandbad op een gestadig en 

 gelijkmatig onderhouden vuur. Deze verhitting, die men verassching 

 (eineratio) of rotting ( putrefactio) of ook wel dooding noemde, duurde 

 ongeveer zes maanden, waarna men in de kolf eene zwarte stof, »het 

 ravenhoofd," caput corvi, vond. Nu zette men dezelfde bewerking , die 

 nu witmaking, reiniging, opstanding {albificatio , purificatio , resurrectio) 

 heette, nog langer voort, waarop de zwarte stof wit werd, en den 

 naam van »de witte zwaan" verkreeg. Hierin bezat men nu reeds 

 eene witte of kleine tinctuur of steen, die onedele metalen in zilver 

 veranderen of «tingeren" kon. Zette men nu de bewerking met een 

 sterker vuur nog verder voort, dan werd de stof groen, geel en ein- 

 delijk rood, en was dan de ware en groote philosophische steen. 



Meest alle alchemisten beschrijven dien steen als een rood poeder, 

 ofschoon de een hem robijnrood noemt en de ander zijne kleur bij dié 

 van de klaproos vergelijkt. Enkelen heeten hem geel. Een onbekend 

 schrijver, die in de 12de eeuw onder den naam van zekeren Arabischen 

 vorst kalid schreef, zegt: «deze steen heeft in zich alle kleuren; want 

 hij is wit, roodachtig, hoogrood, geel, hooggeel, hemelsblaauw , groen." 



