242 ALCHEMIE. 



"ewag gemaakt van het denkbeeld , dat de onedele metalen ziele zijn 

 en door den steen der wijzen genezen, d. i. in goud veranderd kunnen 

 worden. Men breidde later dit denkbeeld , dat niets dan eene figuur- 

 lijke uitdrukking was , verder uit en begon te gelooven , dat de steen 

 der wijzen een algemeen geneesmiddel tegen alle ziekten des lig- 

 chaams wezen moest. Hij begon dus te gelden als eene algemeene 

 panacee, die, wanneer men haar maar eens verkregen had, volgens 

 zekere voorschriften gebruikt, eenen wonderbaren en heilzamen in- 

 vloed op het menschelijk organisme uitoefende. Ja, sommigen gingen 

 zoo ver van te verzekeren , dat het gebruik van den steen eene ver- 

 jongende kracht bezat , en salomon trismosinus gaf voor , in zijn in 

 1490 geschreven boek, getiteld: Aureum Vellus, »het gulden vlies,'' 

 dat hij door het gebruik van één grein er van zich zelven geheel 

 verjongd had, zoodat zijne gele, rimpelige huid blank en glad, zijne 

 wangen rood , zijne grijze haren weder zwart en zijn kromme rug 

 regt geworden waren , terwijl hij het eene ligte zaak vond zich door 

 dat middel in het leven te houden tot aan den jongsten dag. Tot 

 deze zonderlinge meening gaven aanleiding , eensdeels de veronder- 

 stelde alles veredelende eigenschappen van den steen der wijzen , die 

 dan ook het zieke en zwakke ligchaam verbeteren , ja onsterfelijk 

 maken moest, anderdeels de opwekkende eigenschappen van sommige 

 door de alchemisten ontdekte stotfen, tot welke inzonderheid de wijn- 

 geest behoort , die dan ook al ras den naam van aqua vitae , eau de 

 vie , levenswater, verkreeg. Dat begrip van den steen als panaceeën 

 verjongingsmiddel drong overal door. Omstreeks 1700 sprak de Fran- 

 sche reiziger faül i.pc.vs te Bursa in Klein- Azië eenen Derwisch , 

 een man ervaren in vele talen, die er uitzag als iemand van in de 

 dertig jaren , maar die toch verzekerde meer dan honderd jaren oud 

 te zijn, en die bovendien beweerde, dat hij, driejaren geleden, 

 den Franschen alchemist nicolas flamel met zijne vrouw levend en 

 gezond in Oost-Indië gezien en gesproken had. Flamei, nu stierf op 

 SOjarigen leeftijd in 1418 en zou dus , toen de Derwisch hem zag , meer 

 dan 3ö0 jaren ond zijn geweest. — Het geloof aan de krachten des 

 steens als panacee nam intusschen reeds in de 16e eeuw zeer af, om 

 in het begin der 18e eeuw geheel te verdwijnen. 



