PHONOGRAPHIE. 



251 



dit onder anderen bij figuiek, armee scientifique 1858, bl. 67 en 68 te 

 lezen is, dan vindt men zich in het eerst zeer teleurgesteld en men 

 kan het zich niet gemakkelijk verklaren hoe het bij een auteur, die 

 eenigen eerbied heeft voor zijn publiek en zichzelven, kan opkomen 

 om op zoo schromelijke wijze de wenschen en droomen van eenen 

 uitvinder te verwarren met hetgeen deze werkelijk heelt verkregen. 



Heeft men zich nu van phonographie een denkbeeld gevormd naar 

 aanleiding van indrukkingen en verzekeringen als de zooeven aange- 

 haalde, dan kan men ook na de kennismaking met het werktuig van 

 scott zeggen , dat deze kunst nog niet bestaat. Maar vergenoegt men 

 zich met wat bescheidener eischen, dan komt het er slechts op aan 

 om, terwijl men erkent , dat men reeds toonen zichzelve heeft doen op- 

 schrijven, een antwoord te zoeken op de vraag: hoever men nu nog 

 wel verwijderd is van de mogelijkheid om aan de eerstbedoelde 

 strengere en volledige eischen te voldoen , of er eenige waarschijn- 

 lijkheid bestaat, dat men dit doel ooit zal bereiken. 



Het antwoord op zulke vragen is, als het niet zeer onbepaald zal 

 zijn, altijd hoogst moeijelijk te geven. Zooveel is zeker, dat er in 

 de phonographie, het woord in de ruimste beteekenis genomen, niets 

 te vinden is, dat in zichzelf onmogelijk zou kunnen worden genoemd. 

 En als iets dit niet is, wie zou dan durven beweren, dat het niet 

 kan gevonden worden, zoodra iemand met de noodige kennis, vinding- 

 rijkheid en volharding toegerust zich er op toelegt om het te vinden; 

 vooral wanneer deze dan maar niet, als scott, alles in eens verkrij- 

 gen wil, maar de moeijelijkheden trapsgewijze en geleidelijk te 

 overwinnen tracht, en dus eerst een zuiveren toonschrijver poogt te 

 vervaardigen, voor hij aan een woordschrijver denkt. Misschien zal 

 hij daarbij wel doen om ook in alle andere opzigten diens voorbeeld 

 niet te volgen , geen gespannen vlies , maar eene verzameling gespannen 

 snaren, en geene mechanisch werkende, altijd betrekkelijk logge 

 schrijfstift, maar in plaats daarvan het wondermiddel onzer eeuw, 

 den elektrischen stroom te bezigen. 



