258 ALCHEMIE. 



uitoefende , stond onder de pilaren der kerk St. Jacques-la-Bouclierie , 

 en het ging hem daarin wel , vooral nadat hij eene weduwe met 

 eenig vermogen had gehuwd , door welk huwelijk hij in staat werd 

 gesteld zijn bedrijf uit te breiden en zelfs een huis te bouwen tegen- 

 over zijn kraampje. Er bestaat echter nog eene authentieke acte, 

 bij welke flamel en zijne vrouw, drie jaren na hun huwelijk, el- 

 kander wederkeerig hunne goederen schenken , en de in die acte 

 voorkomende optelling van hunne bezittingen bewijst , dat toen hun 

 vermogen, ook naar den maatstaf van dien tijd berekend, zeer 

 middelmatig was. 



Het schijnt , dat flamel alchemistische geschriften gelezen en met 

 liefhebbers der alchemie meermalen over die kunst gesproken had. 

 Daardoor is een droom te verklaren, waarvan hij gewaagt in het ge- 

 schrift , waarin hij zijne alchemistische bemoeijingen verhaalt. Hij 

 droomde namelijk eens van een engel, die hem een oud, prachtig 

 gebonden boek overreikte met de woorden : » Zie dit boek , gij be- 

 grijpt er nu nog niets van , maar gij zult er eenmaal in zien, wat 

 niemand anders er in vermag te zien." — Eenigen tijd daarna, op 

 zekeren dag van het jaar 1357, kocht hij van een onbekende voor 

 twee gulden een oud boek, in 't latijn geschreven op papier van boom- 

 bast en gebonden in koper, in hetwelk onverstaanbare vreemde 

 karakters gegraveerd waren. Het boek bevatte 24 bladen. Het 

 eerste hield in den naam en de hoedanigheden des schrijvers, een 

 Israëlitischen priester abraham, gevolgd van eene vervloeking tegen 

 ieder, die het boek zou lezen , zoo hij geen priester of schriftgeleerde 

 was , — eene vervloeking, die flamel niet van de lezing terughield, 

 daar hij begreep als openbaar schrijver tot de schriftgeleerden te mogen 

 worden gerekend. Op het tweede blad werd geleerd niets meer noch 

 minder dan de kunst om goud te maken , en wel in duidelijke en ver- 

 staanbare taal, — maar helaas zonder aanwijzing van dat kruis der 

 alchemisten, de materia prima. Het geheim hiervan stond op het 

 vierde en vijfde blad, die niets dan fraai gekleurde figuren bevatten, 

 zonder een woord tot verklaring. Het overige wat het boek onthield 

 waren zaken , die flamel niet durfde mededeelen , » want God zou 

 mij straffen ," zegt hij. 



