264 ALCHEMIE. 



Zeer merkwaardig is hetgeen theobald van hoghelande aangaande 

 het verblijf van seton te Keulen berigt. Hij woonde daar bij een al- 

 chemist verdemann en gaf dezen en anderen onderscheidene proeven 

 van zijne kunst. Ik treed hieromtrent in geene verdere bijzonderhe- 

 den, alleen opmerkende, dat seton nergens eene poging aanwendde 

 om voor zich voordeel met zijne kunst te bejagen, maar alleen ge- 

 dreven scheen door de begeerte om te bewijzen , dat de transmutatie 

 der metalen mogelijk was. Een zijner bekenden, een Schotsch heel- 

 meester , te Keulen gevestigd , waarschuwde hem eens niet zoo open- 

 lijk met zijne kunst voor den dag te komen, want dat hij anders ge- 

 vaar liep door den een of anderen vorst opgeligt te worden. Seton 

 antwoordde : » ei wat , ik ben nu in eene vrije stad. Maar gebeurde 

 het, dat een vorst mij deed gevangen nemen, dan wilde ik liever 

 duizendmaal sterven, dan mijn geheim openbaren." 



Van Keulen vertrok seton naar München. Hier begeven ons de 

 narigten van van hoghelande. Doch in dezen tijd past een door 

 zwelffer medegedeeld voorval, waarvan volgens alle waarschijnlijk- 

 lijkheid seton de held is. Cornelius martini , professor te Helm- 

 stadt , was op zijne collegiën gewoon heftig tegen de alchemie uit te 

 varen. Toen hij eens weder , na de onmogelijkheid der transmutatie 

 betoogd te hebben, van den catheder afkwam, trad een vreemd edel- 

 man naar hem toe , die zijne les had aangehoord , en begeerde ver- 

 lof om te opponeren. Hij vroeg daarop een smeltkroes, een bekken 

 met kolen en een stuk lood, veranderde dit laatste in goud, en toonde 

 dit den professor met de woorden: solve mihi hune syllogismum ! Los 

 mij deze sluitrede eens op ! 



Te München bemoeide zich seton niet met alchemie. Hij verliefde 

 daar op de dochter van een Münchener burger en schaakte haar. In 

 den herfst van 1603 vinden wij hem getrouwd te Crossen, waar zich 

 het Saksische hof ophield. Hij liet zijn bediende hamilton in tegen- 

 woordigheid van den keurvorst christiaan II projectiën doen, doch 

 dit werd de bron van zijn ongeluk. Want toen de keurvorst , die 

 eerst seton met groote onderscheiding behandeld had, begon te be- 

 merken, dat deze er volstrekt niet toe gezind was hem zijn geheim 

 mede te deelen of zelfs om voor hem in 't groot te laboreren , nam 



