268 ALCHEMIE. 



In 1701 kwam laskaris te Berlijn, en iets in eene apotheek koo- 

 pende kwam hij daar in kennis met den apothekers-leerling joh. 

 friedr. bötticher. Deze beviel hem en voor zijne afreize schonk 

 hij hem twee oneen goudmakende tinctuur. 



Bötticher deed hiermede, luidens het verhaal, eenige goed gelukte 

 transmutatiën en beroemde zich nu openlijk een adept te zyn. Dit 

 kwam ter ooren van koning frederik I, die daarop bevel gaf bötti- 

 cher gevangen te nemen ; doch deze , daarvan in tijds verwittigd , 

 wist naar Wittenberg te ontkomen. Daar de Pruissische Koning hem 

 opeischen deed, werd de Keurvorst van Saksen, aügüst II, opmerk- 

 zaam op bötticher , weigerde zijne uitlevering , op grond dat hy in 

 Saksen geboren was, en liet hem naar Dresden brengen. Hier leefde 

 bötticher, ofschoon naauw bewaakt, twee jaren lang in weelde en 

 overvloed, — maar toen hij eindelijk begreep toch eens aan het ver- 

 langen van den Keurvorst te moeten voldoen , door niet slechts gebruik 

 te maken van het van laskaris verkregen en nu bijna verbruikte poeder, 

 maar door zelf zulk poeder te maken, mislukte hem dit geheel en al. 



Laskaris had intusschen bötticher bestendig in het oog gehouden. 

 Toen hij begreep, dat het met dezen wel eens slecht zou kunnen 

 anoopen, kwam hij in 1703 te Berlijn terug. Na overleg met een 

 jongen arts, Dr. pasch, zond hij dezen naar Drèsden met de opdragt 

 om den Keurvorst eene groote som gelds te bieden voor de bevryding 

 van bötticher. 



Te Dresden werd het evenwel aan pasch door zijne vrienden ont- 

 raden aan deze opdragt gevolg te geven, daar men dacht, dat de aan- 

 bieding van zulk eene som den Keurvorst zou doen denken, dat böt- 

 ticher inderdaad de kunst van goudmaken verstond, en hij dan nog 

 minder geneigd zou zijn hem te ontslaan. Beter was het , dacht men , 

 pogingen aan te wenden om bötticher te doen ontvlugten. 



Pasch, aan wien door laskaris eene rijke belooning was toege- 

 zegd, zoo hy bötticher wist te bevrijden, nam daartoe de noodige 

 maatregelen. Doch zijne met bötticher aangevangene briefwisseling 

 werd weldra ontdekt, en hij zelf op den Königstein gevangen gezet. 

 Hier bleef hij twee en een half jaar, tot hij eindelijk kans zag te 

 ontvlugten en te Berlijn terugkwam, waar hij evenwel anderhalfjaar 



