296 DE BOUWKUNST DER DIEREN. 



tot digt onder de oppervlakte des bodems. Daardoor komt hij in de 

 lente, na uit zijnen slaap ontwaakt te zijn, weder naar buiten, en 

 dezelfde gang wordt den geheelen zomer door hem gebruikt , totdat 

 weder de winter gekomen is en hij de opening daarvan ook verstopt, 

 even als van den vroegeren. Zoo neemt derhalve het getal der ver- 

 stopte gangen jaarlijks met één toe , en uit hun aantal kan men dus 

 den ouderdom van de woning opmaken. 



In de prairiën van Noord-Amerika, die ver uitgestrekte met gras 

 en bloemen bekleede vlakten in Texas en in de streken langs de 

 boorden van den Missouri, komt een geslachtsgenoot (Spermophilus hido- 

 viciarms) van den Europeschen ziesel voor, die door de Indianen 

 Wistoewisch genoemd wordt, doch waaraan de kolonisten den zonder- 

 lingen naam van «hond der prairiën" hebben gegeven. Het diertje gelijkt 

 in niets op eenen hond, dan alleen door zijne stem, die als een schel 

 blaffen van een kleinen hond klinkt. 



Deze prairiehonden zijn onvermoeide gravers. Hunne woningen 

 zijn reeds van verre te herkennen aan de kleine heuvels, die zich 

 voor den ingang verheffen, en waarvan elk uit eene goede kruiwa- 

 genvracht aarde bestaat, die de bewoner allengs naar buiten heeft 

 gewerkt. Steeds liggen vele dezer woningen gezellig bijeen , op vijf- 

 tien tot twintig voeten af'stands van elkander , en zoo ontstaan koloniën 

 van verschillende uitgebreidheid. Soms bedekken zij slechts een of 

 weinige bunders , doch in eenige streken zijn deze woningen zoo tal- 

 rijk, dat de reiziger dagen lang onafgebroken zijnen weg langs deze 

 heuveltjes voortzet. De inlanders noemen deze koloniën: de dorpen 

 der prairiehonden. Tusschen de verschillende woningen bevindt zich 

 altijd een vast getreden pad, hetwelk van hun gezellig en vriend- 

 schappelijk zamenleven getuigt. Zonderling genoeg leeft eene kleine 

 .soort van uilen (Athene hypogaea) met deze kleine zoogdieren te zamen. 

 Deze nachtvogels houden hun verblijf in de verlaten holen en schij- 

 nen met hunne viervoetige naburen op eenen vertrouwelijken voet te 

 staan. 



Dat de prairiehonden eene soort van maatschappij vormen , gelijk 

 zoovele andere dieren doen, blijkt uit de voorzorg, die zij gebruiken 

 om schildwachten uit te zetten , die de overigen door hun schel geblaf' 



