298 DE BOUWKUNST DER DIEREN. 



schijn, om gemeenschappelijk eene wandeling te doen naar een ver- 

 wijderd wonenden bloedverwant, die, na zijne gasten vriendelijk 

 begroet te hebben , met hen de wandeling voortzet. Zij ontmoeten 

 andere ; korte , maar luide begroetingen worden gewisseld , het gezel- 

 schap gaat uiteen en ieder begeeft zich weder naar zijne eigene 

 woning. Uren lang zoude men, zouder moede te worden, dat gestadig 

 afwisselende schouwspel aanstaren, en het kan niet verwonderen, dat 

 daarbij de wensch levendig wordt om de taal der dieren te verstaan 

 en hunne geheime gesprekken te kunnen beluisteren." 



Even als de ziesel en ook de prairiehond worden nog vele andere 

 knaagdieren door hun instinkt gedreven om voorraad in hunne wo- 

 ningen te verzamelen. Sommige handelen daarbij als regte gierig- 

 aards, voor wie het opstapelen van ongebruikte schatten een waar 

 genot schijnt te wezen. Zoo b. v. de in Siberië en Kamschatka 



wonende wortelmuis (Hgpu- 

 daeus oeconomntö), een diertje, 

 dat veel gelijkt op onze 

 veldmuis, maar een korteren 

 staart heeft. De woning 

 dezer dieren bestaat uit 

 De wortelmuis (Eypudaeus oeconomüsj, twintig tot dertig zich aan 



de oppervlakte des bodems openende gangen, die benedenwaarts 

 mnionden in wijdere gangen, welke op hunne beurt uitloopen in 

 de kamers of voorraadschuren. Daarin verzamelt het dier de wor- 

 tels en bollen van een groot aantal planten, waaronder die van 

 Phlomis tuberosus, van Polygonuvi bistortum en viviparum, en vooral die 

 van Lilium pomponicum behooren. Deze bijeenzameling geschiedt met 

 groote zorg. In iedere kamer brengen zij eene bijzondere soort 

 van wortel, en men verhaalt zelfs, dat zij dagelijks hunne maga- 

 zijnen bezoeken , de natte wortels , die gevaar loopen van te beder- 

 ven, er uithalen, deze in de zon droogeu en dan weder naar binnen 

 brengen. 



De door deze wortelmuizen in hunne holen gesleepte voorraad is 

 dikwijls veel grooter dan voor hunne eigene behoeften toereikend is. 

 Doch, even als de door den gierigaard opgestapelde schatten niet 



