HET GILD DER MIJNWERKERS. 



305 



genden kop bedient zich de mol bij het graven. Zachte, zijdeachtige 

 haren bedekken het geheele ligchaam als met een fluweelen kleed , 

 waarmede het gemakkelijk door de naauwe gangen heen kan glijden. 

 In één opzigt schijnt de mol echter zeer misdeeld te zijn. Zijne 

 oogen zijn namelijk zoo klein en onder de omringende haren verbor- 

 gen , dat men deze slechts met eenige moeite vinden kan. Ja bij 

 eene in zuidelijk Europa levende soort [Talpa caeca) , die overigens 

 zeer na met den gewonen mol overeenkomt, zijn zij geheel door de 

 huid overdekt, zoodat derhalve het dier volkomen blind is of hoog- 

 stens een tlaauwen lichtschijn kan onderscheiden. Doch waartoe zoude 

 ook een dier als de mol, wiens eigenlijke woonplaats de aarde is, 

 een scherp gezigt behoeven ? Hij zoude weinig gebaat worden door 

 het bezit van oogen als die eener antilope , even weinig trouwens als 

 vele andere in het duister, b. v. in grotten levende dieren, welke 

 mede of geheel of bijna blind zijn. Bij al haren rijkdom is de natuur 

 spaarzaam. Waar zij zekere organen aan een dier geschonken heeft , 

 daar mag men ook in den regel aannemen , dat die organen aan wer- 

 kelijk bestaande levensbehoeften beantwoorden. Ook is de mol in 

 andere, voor hem meer wezenlijke opzigten schadeloos gesteld voor 

 het gemis van goede oogen. Zijn gehoor is voortreffelijk, al ontbre- 

 ken ook de uitwendige oorschelpen , die trouwens voor hem , als geen 

 luchtdier zijnde, van geene beteekenis zouden zijn. Doch inzonderheid 

 heeft hij een zeer scherpen reuk en in zijn ver vooruitstekenden tot 

 eene soort van bewegelijken snuit verlengden neus bezit bij bovendien 

 een uitnemend tastorgaan. In dit opzigt is vooral eene Amerikaan- 

 scbe soort van mol [Condylura cristata) bevoorregt , wiens neus eindigt 



De stermol (Condylura crislata) . 



1860. 



20 



