318 DE JAGT OP DEN DUIVELSVISCH IN ZÜID-KAROLINA. 



met zijne vleugelachtige vinnen. Een enkele maal is hij echter in 

 een stoute luim, en dan is het moeijelijk hem van den bodem in de 

 hoogte te brengen. Maar heeft hij lust tot loopen , dan gaat het altijd 

 op de opene zee toe en hij verschaft zijnen jagers een lustigen ren 

 van 5 tot 30 mijlen ver. Voor het overige is deze jagt niet zonder 

 gevaren , hetwelk daaraan de eigenlijke aantrekkelijkheid geeft. Is de 

 visch afgemaakt, dan trekt men hem op sleeptouw aan land. Zulk 

 een tooneel beschrijft een jager in de » IUustrated London News, No. 

 310, op de volgende wijze: »Ik kan mij niet herinneren ooit zulk 

 een eigenaardig schilderachtig schouwspel gezien te hebben, als het 

 gezigt van den duivelsvisch kort voor wij hem aan land bragten. De 

 nacht was donker, de zee lichtte prachtig, de branding bewoog zich 

 op korten afstand voor ons en zware grondgolven hieven ons van tijd 

 tot tijd omhoog , ons er aan herinnerende, dat wij reeds in ondiep water 

 waren. Achteruit ziende beschouwden wij den duivelsvisch, dien wij 

 op het sleeptouw hadden , zoo als hij juist den kam van eene nade- 

 rende golf besteeg. Zijne vinnen uitgebreid, de donkere omtrekken 

 van zijn lomp ligchaam van een vonkenspuwenden, vurigen gordel om- 

 geven, en van het hem omringende water onderscheiden — kwam hij 

 ons in onze opgewekte verbeelding voor als een gedrochtelijke , boven 

 ons zwevende vampier , die ons met zijne magtige vleugels dreigde te 

 verdrukken. Doch naauwelijks hadden wij den tijd ons aan deze 

 verbeelding over te geven, toen het gedrocht strandde en wij behou- 

 den aan den oever waren. Eene gemeenschappelijke aandrift volgen- 

 de sprongen wij op den rug van het monsterdier en verhieven een 

 wilden triumfkreet. Zoo eindigde de jagt van dien dag." 



R. 



