DE NARAS-PLAxNÏ IJN ZUID-WESTELIJK 



AFRIKA. 



Bijna elke kleine zandheuvel te Zand-fontein is met eene slinger- 

 plant bedekt, die veel gelijkt op eene soort van scherpstekelige augurk 

 van een voortreflelijken smaak , door de inboorlingen Narcis geheeten. 

 De vrucht heeft ongeveer de grootte van een koolraap en neemt, bij 

 rijpheid , eene groenachtige in het citroengele overgaande kleur aan ; 

 inwendig daarentegen is deze verkoelende vrucht oranjekleurig; wanneer 

 men aan haar gebruik niet gewoon is, moet men daarmede voorzigtig 

 zijn en er niet te veel van eten, daar zij dan ligt pijn aan het tand- 

 vleesch en de lippen en een gevoel van onpasselijkheid kan veroor- 

 zaken. Drie tot vier maanden lang maakt de iVaras-vrucht het voor- 

 naamste voedsel der inboorlingen mit; zij bevat eene menigte zaden, 

 die in grootte, vorm en smaak veel van geschilde amandelen heb- 

 ben; deze laten zich gemakkelijk van het vleezig gedeelte der vrucht 

 afscheiden, waarna zij met zorg verzameld, in de zon gedroogd en in 

 kleine lederen zakken bewaard worden. Bij gebrek aan de vrucht 

 z elve , nuttigen de inboorlingen deze zaden , die evenzoo voedend en 

 welligt nog gezonder zijn. In gekookten toestand kan de iVaras-vrucht 

 ook bewaard worden ; tot dit doeleinde rolt men ze tot dunne koe- 

 ken , in welken toestand zij er uitzien als vochtige bruine suiker , en 

 jaren lang kunnen duren ; deze koeken zijn echter al te zoet en week. 



Niet alléén de mensch gebruikt deze merkwaardige vrucht , ook 

 allerlei soort van dieren, van de veldmuis tot den os toe, zelfs dieren 

 uit het honden- en kattengeslacht eten haar gaarne ; ook vogels , vooral 

 de struisvogels, die zich, ten tijde dat de Naras rijp is, in groote 

 menig'te in die streken verzamelen. (Reisen in Südwest- Afrika von ch. 

 j. andersson, I Bd., 1858 , S. 22). 



H. v. H. 



