322 



DE BOUWKUNST DER DIEKEN. 



vrijheid mag verheugen, maar in dat korte tijdsbestek nog vrij wat 

 nadeel berokkent, gelijk de ontbladerde boomen in streken, waar de 

 meikevers talrijk zijn, getuigen. 



Ziehier een ander insekt , dat door zijne zonderlinge gedaante , maar 

 vooral omdat het ook in den volkomen toestand nog een grondbewoner 

 blijft , inzonderheid onze aandacht vordert. Het is de veenmol {Grylr 

 lotalpa vulgaris), een naam aan twee bijzonderheden uit de levensge- 



Nest van een veenmol in doorsnede- 

 schiedenis van dit dier ont- 

 leend. Eensdeels namelijk houdt 

 het zich bij voorkeur op in veen- 

 achtige gronden , ofschoon het 

 toch ook geenszins ontbreekt 

 in de aan ontlede plantendee- 

 V \ len rijke teelaarde van turnen; 



anderdeels graaft het , even 



Veenmol (Grt/llotalpa vulgaris) met een afzon- , j . •, j • „ _ 



, ,.., v • , ', . , als de mol, onderaardsche gan- 



derbjken omtrek vau het vooreinde van 



een der voorpooten. gen in allerlei rigtingen , waar- 



bij het zich van de breede zaagsgewijs getande voorpooten als spaden 

 bedient om den grond om te woelen en als zagen om de planten- 

 wurtels te doorsnijden. Zij voeden zich zoowel met de laatste als met 

 de larven van andere insekten. In het begin van Mei graaft het wijfje 

 een hol , waarin het hare eijeren legt. Dit hol heeft eene nagenoeg 

 eironde gedaante en de wanden zijn inwendig glad en als gepolijst. 

 Ook de veldkrekels (Acheta campestris) , die met den veenmol het 

 naast verwant zijn , graven zich kleine holen in den bodem , waarin 

 zij zich over dag schuil houden, maar er tegen den avond uit komen 

 en dan hun eigenaardig gepiep doen hooren. 



