HET GILD DER MIJNWERKERS. 325 



de kleine holte te doen doordringen, en daar hunne eijeren te leggen , 

 waaruit dan larven komen , die zich aan den door de wesp verza- 

 melden voorraad te goed doen of zelfs wel het ei of het ion°-e 

 dier , waarvoor die voorraad eigenlijk bestemd was , zelve verslinden. 



Overigens bestaat er tusschen de onderscheidene soorten dezer gra- 

 vende wespen nog vrij wat verschil in de bijzonderheden hunner le- 

 venswijze , waarbij wij hier echter niet uitvoerig stil willen staan. 

 Gewapend met stevige getande haken, zijn vele wespen in staat ver- 

 scheidene duimen diepe gaten in de baksteenen van muren uit te 

 graven; andere doen hetzelfde in zandsteen, en zelfs verhaalt réau- 

 mür, dat zij daarbij een vocht uitspuwen, hetwelk, vermoedelijk van 

 zuren aard, het cement, waardoor d$ zandkorrels onderling verbonden 

 zijn (koolzuren kalk?), doet oplossen, zoodat deze kleine dieren dus 

 het oude fabelachtige verhaal betreffende hannibax , die bij zijnen 

 togt over de Alpen de rotsen met azijn zoude hebben doen verdwijnen of 

 althans in begaanbare wegen herschapen, inderdaad tot waarheid maken. 



Ziedaar trekken van ijverige, voor geene moeite terugdeinzende 

 moederzorg. De thans volgende betreft daarentegen een diertje, dat 

 het toonbeeld is van eenen sluwen, alleen voor zich zelven ten koste 

 van anderen zorgenden egoïst. 



In onze zandige heidevelden heeft men van tijd tot tijd gelegenheid 

 kleine trechtervormige kuiltjes waar te nemen , in welker bodem, doch 

 grootendeels onder het zand bedolven, zich een insekt ophoudt. Het 

 is het masker van den mierenleeuw {Myrmeleon formicarius) , dat door 

 zijn breed, kort, eivormig achterlijf, grooten- platten kop met gewel- 

 dige bovenkaken , geheel verschilt van het gevleugeld insekt, waar- 

 in het later veranderen zal , en dat veel op eene waterjuffer of op een 

 glazenmaker gelijkt. Bovendien, terwijl het laatste zich uiterst ge- 

 makkelijk beweegt, is het masker een mismaakt wezen, niet alleen 

 zonder vleugels, maar ook zijne achterpooten zijn zoodanig met het 

 ligchaam vergroeid, dat zij bij de voorwaartsche beweging volstrekt 

 geen dienst kunnen doen , maar integendeel het ligchaam naar achteren 

 trekken. . Daar bovendien deze achterpooten merkelijk sterker zijn 

 dan de beide paren voorpooten , zoo is zulk eene achterwaartsche be- 

 weging dan ook de meest gewone wijze van plaalsverandering bij dit 



