HET GILD DER MIJNWERKERS. 327 



zijne kaken te groot is , dan tracht hij zijn breed achterlijf als eene 

 spade onder het steentje te schuiven en beproeft vervolgens met dien 

 last naar boven naar den rand des trechters te kruipen, om het daar 

 over heen te werpen. Mislukt hem zulks, omdat het steentje hem 

 ontrolt, dan herhaalt hij zulks zoo lang, tot dat hij er eindelijk in slaagt. 



Is nu het trechtertje voltooid, dan houdt de mierenleeuw zijn ver- 

 blijf in de diepte daarvan , verscholen onder het zand , zoodat slechts 

 de twee kaken daar buiten steken. Zoo ligt hij op den loer en wel 

 inzonderheid 's nachts : des daags komt hij alleen te voorschijn , wan- 

 neer toevallig een insekt m zijn kuil valt. Dadelijk grijpt hij dit met 

 zijne kaken en, zoo hem dit mislukt en het insekt, b. v. een mier , 

 tracht te ontsnappen , dan werpt hij het een regen van zand achterna, 

 waardoor het dikwerf weder in den kuil stort. Heeft hij zijne prooi 

 gegrepen, dan schudt en slingert hij deze in het rond en zuigt haar daarop 

 uit, zoodat er alleen de huid van overblijft , die hij dan naar buiten werpt. 



Naarmate het masker groeit, vormt het al grootere en grootere kuiltjes. 

 Eindelijk volwassen zijnde, spint het eene soort van cocon, zamengesteld 

 uit spinsel en zandkorreltjes, waaruit na vier weken het volkomen insekt 

 komt , dat voortaan zich op boomen ophoudt en alleen des nachts vliegt. 



Ten slotte vermeld ik hier nog die mijnwerkers, welke op eene, 

 van die van alle tot hiertoe beschouwde dieren geheel verschillende 

 wijze, zich eenen weg door den bodem weten te banen. 



Ieder kent het sprookje van Luilekkerland, waar de gebraden 

 duiven van zelf in den mond vliegen. Om er te komen, moet men 

 echter eerst den rijstenbrijberg dooreten. Er zijn dieren, die althans 

 het laatste gedeelte van het sprookje inderdaad verwezentlijken. Het 

 zijn verschillende soorten van wormen. De gewone aard- of regenwormen 

 (lAimbrious) en eene andere op sommige plaatsen van ons zeestrand zeer 

 veelvuldig voorkomende soort, de van uitwendige vertakte kieuwen voor- 

 ziene Arenicola piscatorum leveren daarvan voorbeelden. Deze dieren 

 eten werkelijk de aarde of het zand, te midden waarvan zij zich ophou- 

 den, en aan het tegenovergestelde uiteinde van hun ligchaam wordt dan 

 deze vreemde spijs, natuurlijk grootendeels onverteerd, weder uitgewor- 

 pen en verzamelt zich dan aan de oppervlakte des bodems boven de ope- 





