HET METSELAARS-GILD. 



345 



zamen gebragte takken; de wijfjes keeren weder naar de hutten te- 

 rug, wanneer het water daalt en werpen aldaar in Junij hare jongen. 

 Tegen den herfst begeven zich ook de mannetjes naar hunne wo- 

 ning; te zamen herstellen zij dan de oude of bouwen eene nieuwe hut 

 en verzamelen vervolgens hunnen wintervoorraad. 



Buiten en behalve deze hutten hebben de bevers echter ook holen, 

 die hun tot toevlugtsoord dienen in tijden van gevaar. Deze holen 

 openen zich steeds onder water en gaan van daar schuins opwaarts, 

 soms tot meer dan 100 voeten ver onder den bodem door. Waar, 

 gelijk op vele plaatsen van Europa, de bevers niet talrijk genoeg 

 zijn om koloniën te vormen , bepalen zij zich dikwijls alleen tot 

 den aanleg van zulke holen. Zulke eenzaam levende bevers heeft 

 men dan ook door den bijzonderen naam van «holenbevers" onder- 

 scheiden. Echter komt het ook enkele malen voor, dat zulke een- 

 zame bevers bewijzen, dat zij, even als hunne in gezelligheid levende 

 soortgenoten, de kunst verstaan om min of meer volkomen woningen 

 te bouwen. De bever, die in 1799 bij Epse gevangen werd, en 

 waarvan wij boven (bl. 339) melding hebben gemaakt, had zich uit 

 wilgentakken , biezen en slib eene zes voet hooge hut gebouwd; de 

 hoeveelheid van het daartoe gebezigd hout was zoo groot, dat twee 

 paarden het ter naauwernood vervoeren konden '). Ook die , welke 

 in 1770 bij Hedel geschoten werd, en die zich gedurende zes of 

 zeven jaren in een rijswaard aan de Maas had opgehouden , had daar 

 eene soort van hut uit wilgentakken gebouwd. 



Deze beide feiten zijn daarom merkwaardig, omdat sommige schrij- 

 vers, vooral op het gezag van boffon, aan zulke in eenzaamheid 

 levende bevers alle bouwtalent hebben ontzegd , even alsof zij , gelijk 

 dit werkelijk het geval is met andere in maatschappijen levende die- 

 ren , de aandrift tot bouwen geheel zouden verliezen , zoodra zij alleen 



') Zie bonn , 1. c. , p. 8. In die beschrijving wordt gewag gemaakt van eene 

 bovenste en onderste kamer, waarvan de eerste nog uit drie , de onderste uit vier 

 hokjes bestond. Het blijkt echter geenszins, dat de schrijver dit zelf gezien heeft , en 

 daar alle vertrouwen verdienende waarnemers het voorkomen van boven elkander ge- 

 bouwde kamers ontkennen, zoo schijnt hier aan eene dwaling te moeten gedacht 

 worden. 





