346 DE BOUWKUNST DER DIEREN. 



en op zich zelve staan. Dat dit niet altijd het geval is, wordt ook 

 bewezen door eenen van de Rhóne afkomstigen bever, die f. cuvier 

 gelegenheid gehad heeft eenigen tijd in den gevangen toestand gade 

 te slaan. Dit geval is ook leerzaam, omdat daardoor als met den 

 vinger wordt aangewezen, dat het instinkt, hetwelk den bever tot 

 bouwen drijft, een geheel blinde drift is , waaraan hij tracht te vol- 

 doen, ook dan wanneer er geene de minste reden toe bestaat en zijn 

 werken dus geheel doelloos is. Wij deelen het daarom hier in zijn 

 geheel mede. 



«Deze bever, — zegt f. cuvier, — was gehuisvest in eene zeer 

 groote vierkante kooi , met traliewerk aan twee zijden , maar buiten 

 het eene traliewerk was een luik, en tusschen beiden in bevond zich 

 eene ledige ruimte , waar het dier bij komen kon , door zijne pooten 

 en zijn snoet door de traliën te steken. Men gaf hem gewoonlijk 

 wilgentakken tot voedsel , waarvan hij de schors af knaagde , en zoo- 

 dra zij daarvan ontdaan waren, sneed hij deze tot kleine stukken, die 

 hij achter het door het luik gesloten traliewerk ophoopte. Hieruit 

 besluitende, dat het dier neiging om te bouwen had, deed ik hem 

 aarde , vermengd met stroo en boomtakken geven ; des anderen daags 

 vond ik alle die stoffen opgehoopt achter het traliewerk ; maar, daar 

 hij nimmer des daags noch onder het oog van toeschouwers werkte , 

 liet ik de kooi geheel sluiten met houten luiken , doch van kleine ope- 

 ningen voorzien, die veroorloofden om het dier gade te slaan, zonder 

 dat het mij zag. Daarop deed ik hem nieuwe bouwstoffen geven , en 

 oogenblikkelijk ging hij aan het werk. De ruimte tusschen het tra- 

 liewerk en het luik was steeds de plaats, waar hij zocht te bouwen. 

 Midden op de hoop aarde geplaatst , wierp hij met zijne vier pooten 

 deze en al wat er onder gemengd was met kracht naar achteren en 

 naar die zijde, waar hij verlangde dat zij zich zoude bevinden; en 

 toen hij zoo gedurende eenige oogenblikken gewerkt had, begon hij 

 kleine hoopjes aarde met zijne voorpooten te vormen en schoof deze 

 voort, zich daarbij tevens met zijne kin helpende, of wel, hij droeg 

 deze aarde in zijn mond er heen. Het scheen, dat hij bij dit werk 

 geene orde hoegenaamd in acht nam ; naar gelang hij de bouwstoffen 

 op hare plaats bragt, perstte hij deze met zijn snoet stijf op elkan- 



