HET METSELAARS-GILD. 347 



der, en ten slotte ontstond aldus eene dikke en vaste massa. Dik- 

 wijls zag ik hem, met een stok dwars in den bek, dezen met 

 herhaalde slagen er in zoekende te steken, met geen ander doel , naar 

 het scheen, dan om er ook dit ligchaam in te plaatsen. Wanneer de 

 stukken hout buiten de oppervlakte van het traliewerk naar binnen 

 uitstaken, dan sneed hij deze dadelijk hiermede gelijk. Dikwijls 

 mengde hij onder de tot bouwen bestemde aarde ook het brood en 

 de wortels, die men hem tot voedsel gaf, maar die hij niet at; wan- 

 neer hij door den honger gedrongen werd, haalde hij er deze echter 

 weder uit te voorschijn. Hij was uiterst zindelijk. Wanneer hij niet 

 sliep, bestond zijne voornaamste bezigheid in zich het haar glad te 

 maken en van de geringste onreinheden te zuiveren. Overigens bragt 

 hij zijn meesten tijd slapende door. De aandrift, die dezen bever 

 tot bouwen bragt, was derhalve geheel instinktmatig en werktuigelijk ; 

 geene enkele uitwendige omstandigheid spoorde hem daartoe aan; zijn 

 verstand nam er volstrekt geen deel aan; hij voldeed blindelings aan 

 eene behoefte, die zelve blind was. De ruimte, die hij met aarde 

 vulde , werd door zijnen arbeid niet beter gesloten , en er kon uit al 

 de moeite , die hij zich gaf , voor hem niets voortkomen , waardoor 

 zijn toestand verbeterd werd." 



Inderdaad is dit voorbeeld wel geschikt om het verschil te doen 

 inzien, dat er bestaat tusschen instinktmatige handelingen en die, 

 welke voortspruiten uit verstandelijk overleg. De eerste kunnen in 

 den natuurstaat volkomen doeltreffend zijn; in den regel mag men 

 zelfs aannemen , dat zij juist aan de levensbehoeften van het dier be- 

 antwoorden , maar zij geschieden niet als zelf bewust gevolg van 

 vroegere ondervinding. Zij behooren tot het wezen , tot den aard 

 van het dier, even als zijne tanden, zijn haar, ja zijn geheele lig- 

 chaam daartoe behooren. Vandaar dan ook , dat alle bevers , hetzij deze 

 Europa, Azië of Amerika bewonen, met hetzelfde instinkt begaafd 

 zijn , en dat dit instinkt bij de bevers , wier woningen albertus mag- 

 nüs in de dertiende eeuw beschreef, zich geheel op dezelfde wijze 

 openbaarde, als bij de thans levende. Dit is het groote verschil tus- 

 schen de handelingen van menschen en dieren. Welligt waren de 

 woningen onzer eigene voorouders voor eenige duizendtallen vanjaren 



